8 JEAN HENRI VAN SWINDRN. 



swinden geroemd. Ten eerste zijn gezellige, gemakkelijke en aange- 

 name omgang met zijne medeburgers, waardoor hij zich naar hun oor- 

 deel van het gewone ras der beoefenaren van wis- en natuurkundige 

 wetenschappen zoo gunstig onderscheidde. Bij hem vindt men niet, 

 zooals een tijdgenoot verklaart: * "de stroefheid, die ontstaat, wan- 

 neer bij den aanleg van het verstand tot wiskundige berekeningen en 

 gevolgtrekkingen, niet ook het edel gevoel, dat in ons is voor het 

 schoone van natuur en kunst, van zedelijkheid en Godsdienst is ont- 

 wikkeld, aangekweekt en verfijnd, waardoor dat gevoel allengs zijne 

 kracht verliest en eindelijk den killen doodslaap insluimert." Vooral 

 in die dagen waren populair wetenschappelijke lezingen zeer in den 

 smaak, en dat het van swinden zeer gemakkelijk viel hieraan te vol- 

 doen blijkt voldoende uit het feit, dat hij alleen in de Maatschappij 

 Felix Meritis meer dan honderd malen optrad om eene spreekbeurt 

 te vervullen. Vooral in de laatste jaren zijns levens — zoo verhaalt 

 Moll in zijn aangehaald gedenkschrift — schepte hij behagen om de 

 geschiedenis der wetenschap te behandelen , en niemand verstond beter 

 dan hij de kunst om de duisterste onderwerpen te schiften en op te hel- 

 deren. Zoo sprak hij dan, bijna zonder een letter schrifts voor zich, 

 met die deftige welsprekendheid, die hem zoo natuurlijk was, uren 

 achter elkander, met een duidelijkheid, gemakkelijkheid en smaak, 

 welke degenen , die hem voor het eerst hoorden , deden verbaasd staan. 

 Geene van buiten geleerde redevoeringen werden door hem opgezegd, 

 maar hij sprak met eene natuurlijke , door oefening beschaafde wel- 

 sprekendheid , en zijn geheugen diende hem alleen , om hem aan de 

 eenmaal bepaalde orde te verbinden, en om zich nooit te doen ver- 

 gissen in het groot aantal namen, getallen en dagteekeningen ; zonder 

 zich te overijlen, drukte hij zich uit met vlugheid en vuur, terwijl 

 zijn deftig gelaat en zijne achtbare houding de aandacht als schenen 

 af te dwingen. Om het even of hij de latijnsche, de fransche of neder - 

 landsche taal gebruikte, was zijne rede altoos juist, net en sierlijk. 

 Een tweede goede karaktertrek werd niet minder op prijs gesteld; 

 het is de groote mate van onafhankelijkheid van karakter, die van 

 swinden, niet het minst in de moeielijke dagen die hij doorleefde , ten 

 toon spreidde. Het volgend staaltje wordt door van lennep meegedeeld. 

 Toen Koning lodewijk hier zijne eerste audiëntie zou geven, had de 



1 Zie van lennep, Lofrede op j. n. van swinden, in de bovengenoemde "Hulde". 



