JEAN HENRI VAN S WINDEN. 13 



werd in het volgende jaar , wegens de beste beantwoording der gestelde 

 vragen, tusschen van swinden en coulomb verdeeld. De verhandeling 

 van den eerste werd in het 8e deel der Mémoires présentés a Vaca- 

 démie Royale des Sciences a Paris opgenomen; door de volledige 

 geschiedenis van het onderwerp en de talrijke waarnemingen is zij zoo 

 uitgebreid, dat zij meer dan 400 kwarto bladzijden inneemt. Toch 

 hebben de onderzoekingen van zijn mededinger meer invloed op den 

 loop der wetenschap gehad, daar zij voor het eerst de torsiebalans 

 behandelen , die sedert eene blijvende plaats in elk natuurkundig ka- 

 binet heeft verkregen. 



Reeds vroeger had van swinden een uitgebreid werk over het mag- 

 netisme in het latijn geschreven; op dit gebied echter verkreeg zijn 

 naam grootere bekendheid door de beantwoording van een nieuwe 

 prijs vraag, die ditmaal de Beijersche akademie van wetenschappen 

 had uitgeschreven en over de overeenkomst tusschen elektriciteit en 

 magnetismus handelde. Door de fraaie onderzoekingen van franklin 

 over de elektriciteit en hare verschillende uitwerkingen , was dit onder- 

 werp in alle beschaafde kringen destijds aan de orde van den dag. 

 Hoewel van swinden slechts op toevallige wijze , kort voor het sluiten van 

 den gestelden termijn , van de prijsvraag kennis kreeg en hij niet anders 

 kon doen dan een uittreksel zijner gehouden lessen over dit on- 

 derwerp en eene beschrijving zijner proeven inzenden, behaalde hij 

 toch de gouden medaille. Zijne beantwoording bevindt zich in een 

 Recueil de Mémoires sur V analogie de Vélectricité et du magnetisme 

 in 1784 door van swinden uitgegeven. Behalve zijne eigene verhande- 

 ling vindt men daarin ook die van zijne mededingers steiglehner en 

 hübner, welke mede bekroond waren. Uit een geschiedkundig oogpunt 

 moge het bestudeeren van van swinden's uitgebreid stuk ook thans nog 

 niet zonder vrucht zijn , toch wordt men zonderling aangedaan , wanneer 

 men daarbij bespeurt, hoeveel moeite de schrijver zich geeft om aan 

 te toonen, dat er hoegenaamd geen verband tusschen magnetismus 

 en elektriciteit bestaat. Zijn besluit is, dat die beide krachten geheel 

 verschillend zijn en van verschillende oorzaken af haDgen , dat zij naar 

 uiteenloopende wetten werken en geen invloed op elkander uitoefenen ; 

 "wellicht (schrijft van swinden met onderhaling) slechts in zoover, dat 

 de positieve elektriciteit een zuidpool , en de negatieve een noordpool 

 tracht voort te brengen , hoewel zelfs deze invloed zeer twijfelachtig en 

 onzeher schijnt. Het is dus daartoe alleen , hoogstens daartoe , en nog 



