32 BE BETEEKENIS DER ZOÖLOGIE 



pen haar dan ook; slechts eenigen twijfelden en schortten hun oor- 

 deel op. 



Zoo stond de zaak, toen, vóór een en twintig jaren, het boek van 

 charles darwin , The Origin of Species , verscheen. Ik geloof niet dat 

 ooit eenig boek zulk een omkeeriug in de denkbeelden heeft te weeg 

 gebracht. Het was een licht , opgegaan in een stikduisteren nacht. Elk 

 die het onbevooroordeeld las , moest erkennen dat , al had darwin niet 

 het raadsel van den oorsprong der dieren- en planten wereld , zooals 

 wij deze thaus orn ons zien , ten volle opgelost , — iets trouwens dat 

 hij zelf de eerste is van toe te stemmen — hij toch den juisten weg 

 had aangewezen om het op te lossen. Van nu af zouden de pogingen 

 daartoe niet meer hopeloos zijn. En inderdaad, de tijd die sedert het 

 verschijnen van dit boek verloopen is en gedurende welken tallooze 

 onderzoekingen in het licht der ontwikkelingshypothese gedaan zijn, 

 waardoor deze al meer en meer bevestigd werd, heeft dat bewezen. 

 Aanvankelijk heftig bestreden, ook door deskundigen, mag die strijd 

 thans op wetenschappelijk gebied als geëindigd worden beschouwd. 

 Schier alle wetenschappelijke botanisten en zooiogen, die niet enkel 

 verzamelaars zijn, bijna alle vergelijkende anatomen en physiologen van 

 eenigen naam, nemen haar aan, zij het ook met kleine wijzigingen. 



Met het optreden der ontwikkelingshypothese nam de zoölogie onder 

 de natuurwetenschappen den eersten rang in, voor zoover deze moet 

 worden toegekend aan die wetenschap, welke den grootsten invloed 

 uitoefent op de denkbeelden en daardoor op den gang der mensche- 

 lijke beschaving. En geen wonder, want elk die nadacht gevoelde dat 

 zij niet enkel voor planten en zoogenaamd redelooze dieren maar ook 

 voor den mensch gold , voor den mensch dien velen zich als zoo ver- 

 schillend van alle overige organische wezens dachten , zoo eindeloos 

 boven zelfs de hoogsten daaronder verheven, door zulk een scherpe 

 kloof van dezen gescheiden, dat men volgens hanne meening voor den 

 mensch en zijne verschillende rassen een afzonderlijk menschenrijk moest 

 openstellen. 



Erkennen wij het dadelijk, die kloof is diep, maar zij is niet on- 

 peilbaar. Niet enkel door zijne lichamelijke bewerktuiging stemt de 

 mensch in hoofdpunten met alle andere zoogdieren overeen, maar 

 wanneer men de dieren van meer nabij gadeslaat , dan bespeurt men 

 alras nog andere punten van overeenstemming. Evenals wij , worden 

 zij zich door zintuiglijke waarneming van het bestaan eener uitwendige 



