DE PHOTOPHOON. 39 



in een voordracht , door hem gehouden in de Royal Institution , de mo- 

 gelijkheid aan van "een schaduw te hooren" door dezelfde middelen, 

 die hij nu heeft gebezigd. 



Welke zijn nu die middelen? Evenals bij telegrafen en telephonen 

 heeft men ook hier de inrichting op het afzendend en die op het ont- 

 vangend station afzonderlijk na te gaan. Beginnen wij met de laatste 

 of liever met de laatsten , want bell heeft achtereenvolgens twee daarvan 

 gebruikt, die in beginsel en samenstelling aanmerkelijk verschillen. 



De eerste berust op de in aard en in omvang verbazende gevoelig- 

 heid van selenium — een in 1817 door berzelius ontdekte, maar tot nog 

 toe in geen praktisch gebruik gekomen stof — voor licht , die zich open- 

 baart in een door bestraling voortgebrachte verandering van het elektrisch 

 geleidingsvermogen. Het is aan bell en tainter gelukt om het sele- 

 nium in zeer dunne plaatjes op zulk eene wijze van twee daarin vast- 

 gemaakte geleiders te voorzien , dat zij den elektrischen stroom omstreeks 

 800 maal beter geleidden dan de beste in dit opzicht, welke door 

 vroegere onderzoekers waren gebezigd en dus geschikt waren voor 

 een gebruik als het volgende. Men late den stroom van eene galvanische 

 batterij gaan door zulk een seleniumschijfje en een gewonen telephoou. 

 Al naar mate het eerste aan sterker licht wordt bestraald , is ook 

 zijn geleidingsvermogen beter en dus de stroom sterker, en omge- 

 keerd. Elke plotselinge verandering in die lichtsterkte brengt nu een even 

 plotselinge in de stroomsterkte en dus een tik van den telephoon voort, 

 eene voortduring van die veranderingen een toon daarvan , enz. Ziedaar 

 dus een middel om het licht hoorbaar te maken door zijneveranderingen. 



In den loop van hun onderzoek , terwijl zij dit voortzetten met al 

 den gelukkigen ijver en de onbevangenheid van menschen , die niet al 

 te geleerd , dat is niet te zeer aan vooraf vastgestelde theorieën ge- 

 kluisterd zijn, vonden bell en tainter nog een tweede, veel eenvou- 

 diger en theoretisch nog opmerkelijker middel tot het hoorbaar 'maken 

 van lichtveranderingen. Zij ontdekten namelijk dat een menigte zelf- 

 standigheden , als zij in den vorm van dunne platen of niet te dikwandige 

 buizen aan snel afwisselend licht worden blootgesteld , daardoor in met de 

 lichtafwisselingen isochronische trillingen geraken , trillingen van de 

 massa , die als geluidstrillingen aan de omringende lucht en daardoor aan 

 ons oor zich mededeelen. Van de door hen te dien opzichte onderzochte 

 zelfstandigheden waren het hard gevulcaniseerde caoutchouc (eboniet) 

 en antimonium , welke het verschijnsel 't duidelijkst vertoonden. 



