62 



DÉ HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



in de Scandinavische venen gevonden zijn, zouden afstammen. Schlegel 

 vindt het natuurlijker het europeesche rund, althans ons gewoon rund, 

 van den Gayal (Bos frontalis, B. sylhetanus) afteleiden. Ik voor mij 

 geloof dat men verkeerd doet een algemeen verspreid huisdier te willen 

 afleiden van ééne enkele der daarop gelijkende plaatselijke wilde soorten of 

 rassen, en dat, wat in het bijzonder het gewone rundvee aangaat, dit 

 afstamt van een aantal met elkander na verwante , maar in minder 

 wezenlijke bijzonderheden van elkander verschillende soorten of rassen, 

 die in Midden-Europa en Midden-Azië hebben geleefd. — Wat nu de 

 egyptische lang-, en korthoornige runderen aangaat, zoo is het niet 

 waarschijnlijk dat deze van denzelfden stam afkomstig zijn als de ge- 

 wone europeesche runderen. Eerder zou men denken dat zij variëteiten 

 zijn van den Zebu (Bos indicus) , waartoe zonder twijfel het egyptische 

 gebulte ras behoort; hun kop toch herinnert, gelijk hailtmann opmerkt, 

 aan dien van het op het vastland van Indië en op de oostkust van 

 Afrika algemeen verspreiden Zebu. Zie den kop in fig. 1. 



Op de monumenten van Thebe vindt men nog een andere runder- 

 soort afgebeeld , dat een wagen trekt , waarin eene Ethiopische vorstin 

 is gezeten. Die runderen zijn zwart en wit bont, laag op de pooteu , 

 met kleine, bijna overal even dikke, loshangende en langs de wangen 

 bengelende hoornen. Dit is zonder twijfel een ras, dat door cultuur, 

 en wel door het laten paren van dieren , die toevallig die bijzondere 

 gesteldheid der hoornen aanboden, op kunstmatige wijze ontstaan en 

 in stand gehouden is. 



Het gebulte ras wordt thans 

 in Egypte niet meer gevonden , 

 en evenmin het langhoornige. 

 Beide vindt men echter in Abes- 

 sinië terug. Het eerstgenoemde 

 vindt men afgebeeld op de monu- 

 menten der zeventiende dynastie. 

 Het rund der assyrische mo- 

 •numenten (fig. 1.) is een krach- 

 tiger, sterker gebouwd ras dan 

 dat der Egyptenaren, en biedt 

 slochts één enkelen typus' aan, 

 ofschoon de hoornen in lengte 

 zeer verschillen. Op de schoft 



Fig. 1. 



