DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 65 



Houghton meent in deze beschrijving eene reden te vinden om te 

 gelooven dat het karthaagsch en romeinsch rund afkomstig was van 

 Bos primigenius. Zeker zal het , althans het italische rund , zijn oor- 

 sprong hebben ontleend aan een ras , dat aan den eigenlijken B. primi- 

 genius verwant was. Dat het niet afkomstig was van Bos frontosus 

 (B. brachyceros) , een klein , niet zeer sterk en korthoornig ras , ter- 

 wijl het romeinsche rund een groot, krachtig gebouwd en vrij lang- 

 hoornig slag is geweest , gelooven wij met houghton. 



Overigens werd bij de Romeinen het rundvee van Umbria , vooral 

 dat , 't welk bij de heldere stroomen en in de welige weiden van den Cli- 

 tumnus werd gehouden, als het schoonste ras van Italië beschouwd, — 

 naar alle waarschijnlijkheid als slachtvee, daar dat ras, althans te oor- 

 deelen naar de kleur, die wit was, niet de eigenschappen van uitste- 

 kend werkvee bezat. Het umbrische rund werd wegens zijne schoonheid 

 en fraaie evenredigheden veel gekozen tot offerdier bij groote feeste- 

 lijke gelegenheden. Daarentegen werd het rundvee van Etrurië en La- 

 tium aanbevolen voor den veldarbeid. 



Schapen en geiten. — Het gewone schaap , dat op de assyrische mo- 

 numenten is afgebeeld , heeft vrij lange gekromde hoornen , die soms 

 aan de punt opwaarts gebogen zijn. Die variëteit is dezelfde welke nog 

 in Palestina en op de vlakten van Belkah gevonden wordt, namelijk 

 Ovis aries appendiculata, wit van lijf, bruin van kop en hals, met 

 een matig langen staart , die aan het einde een dun aanhangsel bezit. 

 Er is ook het vetstaart-schaap , dat mede in Palestina gevonden 

 wordt. Deze vetstaart maakte bij de oude Israëlieten een deel uit van 

 het vredeoffer als vuuroffer ter eere des Heeren , nl. "al het vet , te 

 weten de geheele staart , dien men dicht bij den ruggraat zal weg- 

 nemen, enz." (Levit. III, 9). Dit vetstaartschaap is hét gewone schaap 

 van het Oosten , — de Ovis orientalis van lcjdolf , die het dier in zijne 

 Historia Aethiopiae afgebeeld heeft, den langen vetten staart op een 

 wagentje achter zich sleepend. 



Deze verscheidenheid was aan herodotus en aristoteles bekend. 

 De laatste spreekt van Syrische schapen met breede , een elleboog lange 

 staarten, en herodotus spreekt van dergelijke schapen in Arabiö. 

 De geschiedenis van schapen, die hun staart in een wagentje sleepen 

 eerst door herodotus vermeld (III, 113), herhaald door leo africanus. 



