66 



DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



in de 15de eeuw, en nogmaals door ludolf in de 17de, is somtijds be- 

 spottelijk gemaakt als een reizigerssprookje; maar hier had de oude 

 Halicarnassiër , evenals in een aantal andere zaken, gelijk, en zijne 



Fig. 2. , 





critici ongelijk. "De noodzakelijkheid van wagentjes voor de schapen, 

 vermeld door herodotus , ludolphus en andere schrijvers ," — zegt 

 Dr. russell in zijne History of Aleppo, — "bestaat inderdaad. Ik heb 

 eenige zulke schapen , die uit Egypte waren gebracht en als zeldzaam- 

 heden werden gehouden , te Aleppo gezien , en zij kwamen volmaakt 

 met de afbeelding van ludolphus overeen" (II, pag. 149). In Palestina 

 gebruikt men het staartvet voor smeer, lampen en om te koken; de 

 Arabieren braden het in sneden en achten het eene lekkernij , maar 

 het smaakt bijna als gebraden talk. 



Varro en columella geven ons eenige aanwijzingen omtrent de scha- 

 pen der oude Romeinen. Bij het kiezen van een ram was het een 

 noodzakelijk vereischte dat de wol eenvormig van kleur was, 't zij 

 wit, zwart of roodachtig; maar hetzelfde dier mocht nooit meer dan 

 ééne kleur vertoonen. De tong en het gehemelte mochten niet donker 

 gevlekt zijn. Een ram moest groot zijn, met een goed met wol over- 

 dekten buik , de staart lang en dik in de wol , het voorhoofd breed , de 

 hoornen binnenwaarts gekromd. Maar het was beter de hoornen weg te 

 nemen , in welk geval de dieren onschadelijk werden , 't geen niet het 

 geval is , wanneer de hoornen recht op staan en zich naar buiten strek- 

 ken. De Romeinen verdeelden hunne schapen, evenals hun rundvee, 

 in twee klassen ; de eene werd te huis gevoed , de andere gehouden 

 in weiden die van de woning verwijderd lagen. Er was nog eene an- 

 dere verdeeling, te weten in schapen, wier wol beschut werd door dek- 

 kleeden , en in andere bij wie dit niet het geval was. De eersten 



