DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 67 



werden met de uiterste zorg behandeld , sterk gevoed en zeer zin- 

 delijk gehouden in met steenen geplaveide stallen. Wanneer men aan 

 die schapen vergunde in het veld te gaan, dan werden struiken en 

 doornen zorgvuldig vermeden, opdat de wol niet beschadigd of de 

 dekkleeden afgerukt werden ; in warm weder werd het dekkleed dik- 

 wijls verwijderd en de vacht gekamd en gewasschen met wiju en olie. 

 De schapen , die ver van huis werden geweid, werden des zomers naar 

 de heuvels van centraal Italië gedreven, maar des winters naar de 

 lagere en warmer kuststreken gebracht. Deze kudden waren dikwijls zeer 

 talrijk en bestonden soms uit 15000 schapen; zij werden gehoed door 

 herders naar evenredigheid van één op circa honderd schapen. In oude 

 tijden werd de wol uit de huid gerukt; van daar de latijnsche bena- 

 ming vellus voor vacht, van het werkwoord vello, ik ruk af of uit. 

 Deze gewoonte werd later vervangen door het scheeren (tónsura) , doch 

 bleef hier en daar nog bestaan , zelfs nog in den tijd van flinius. 



Welke ook de oorspronkelijke stam van de tamme schapen is, — 

 en naar alle waarschijnlijkheid zal die verschillend zijn geweest naar 

 mate der verschillende landen, — zoo is het zeker dat zij reeds in 

 voorhistorische tijden getemd zijn geworden, daar hunne overblijfse- 

 len gevonden zijn in de zwitsersche paalwoningen, tegelijk met die 

 van andere huisdieren, zooals van de geit, den hond en het paard. 

 Dit ras wordt gezegd klein en rank te zijn geweest, met hoornen 

 welke op die der geiten geleken , en verschillend van al de tot dusver 

 bekende schapenrassen. 



Men gelooft vrij algemeen dat de Paseng (Capra aegagrus) ook Bezoar- 

 geit genaamd , eene wilde geitsoort , die in geheel klein-Azië en Perzië 

 voorkomt en zich zelfs tot Seinde uitstrekt, de stamvader is van de 

 gewone geit. Het tamme ras van Assyrië wordt afgebeeld met zeer 

 lange hoornen en middelmatig groote ooren. Do hoog uitstekende 

 hoorn wordt aangeduid in den accadischen naam van een geit : sik-kos, 

 dat is "hoorn-opheffende". De Assyriërs gebruikten het vleesch van 

 de geiten, vooral van jonge dieren, als voedsel, en de melk werd ge- 

 dronken. De huiden werden gebezigd als flesschen om water en andere 

 vochten te bewaren , zooals nog heden ten dage in het Oosten ; met lucht 

 opgeblazen en een aantal er van aaneengebonden , dienden zij tot vlotten , 

 en eene enkele tot hulp bij het zwemmen. Op de monumenten ziet men 

 assyrische visschers, elk op een opgeblazen huid in het water rijden- 

 den, met vischlijnen en hoeken, en visschen rondom hen zwemmende. 



