80 de Zangparkiet. 



Ik keu geen australische vogelsoort, die naar Engeland is gebracht 

 en zooveel bijgedragen heeft tot het genoegen van wie vogels houdt. 

 Ik geloof dat ik een der eersten ben geweest, die verscheidene levende 

 zangparkieten naar Engeland heeft gebracht: dit gebeurde in 1840, bij 

 mijn terugkomst uit A.ustralie. Sedert dien tijd heeft bijna elk schip, 

 dat uit de zuidelijke gedeelten van Nieuw-Holland in Europa aankwam , 

 zulke vogels aangebracht , en meer dan eens heb ik twee duizend exem- 

 plaren te gelijk in een kleine kamer van een vogelkoopman te Wap- 

 ping gezien. 



"De zangparkiet heeft in Engeland even gemakkelijk gebroed als de 

 kanarievogel , doch hij kan niet in het wild gehouden worden, daar 

 ons klimaat niet den vereischten graad van warmte heeft , en het land 

 niet het voedsel oplevert, dat voor hem dienstig is. 



"In den natuurstaat leeft hij uitsluitend van graszaden : men vindt 

 zijn krop altijd vol van graszaad, doch in de gevangenschap blijft hij 

 zeer goed van kanariezaad in 't leven." 



Tot zoover gould, die het bovenstaande schreef in zijn Handbook to 

 the birds of Australia, uitgegeven in 1865. 



O. finsch neemt in zijn in 1868 uitgegeven werk, getiteld Die Pa- 

 pageien etc. , in hoofdzaak het bovenstaande van gould over , doch voegt 

 er eenige bijzonderheden en opmerkingen bij, die wij hier zullen laten 

 volgen. Zoo zegt hij, "dat de zangparkiet tegenwoordig haast bij ieder- 

 een bekend is, ofschoon gould eerst in 1840 het eerste levende paar 

 naar Engeland bracht , en wagler hem in 1831 als een unicum in het 

 museum der Linnean Society vermeldde." Na de prachtige kleuren en 

 het liefelijke gekweel van den zangparkiet besproken te hebben, ver- 

 volgt hij : "Het is derhalve geen wonder dat de zangparkiet bij de lief- 

 hebbers van kamervogels zoo in trek gekomen is, en zonder twijfel 

 zal hij, gelijk de kanarievogel, hoe langer hoe algemeener worden. 

 Tot die verspreiding dragen vooral ook de dierentuinen bij. Dr. bruck 

 noemt hem , in Zoolog. Garten 1864, als bij ons bijna volkomen inheeinsch." 

 In Weinmaris Zool. Garten 1862, schrijft zekere neubert te Stutt- 

 gard: "Van een paar begon het wijfje in November het eerste ei te 

 leggen, na twee dagen het tweede, en na drie dagen het derde. Het 

 nest, een uitgeholde boomstam, bevatte niets anders als de kleine hout- 

 splinters, die de vogels met den snavel afgeknabbeld hadden, en de 

 eieren stonden in die laag houtsplinters op de punt. Daar dit broed- 

 sel niet uitkwam, legde het wijfje den 17 — 19 December weder drie 



