DE ZANGPARKIET. 81 



eieren, en broedde in 18 dagen een jong uit, dat echter weldra stierf. 

 Een maand later legde het wijfje weer drie eieren , die op den 5 dei) , 

 gden en 7den Februari gelukkig uitkwamen. 



"De ontwikkeling der jongen geschiedde zeer snel. Tn 't eerst waren 

 zij geheel naakt, doch reeds na drie dagen vertoonden zich de eerste 

 vederstoppels , na zes dagen gingen de oogen open , en na twee weken ga- 

 ven zij voor het eerst geluid. Op den 33 steT1 dag verlieten zij het nest, en 

 op den 85 sten dag vlogen zij, volkomen in de veeren, vroolijk rond. 



"De ouden voederden de jongen uit den krop , met daarin geweekt 

 kanariezaad, doch zoodra de jongen konden vliegen, aten zij alleen, 

 en het liefst gierst. Na verloop van vier maanden ruiden zij, en kre- 

 gen nu het volkomene kleed der ouden. 



"Terstond na het uitkomen vertoonden de jongen drie teenen naar 

 voren gewend, een bijzonderheid die men ook bij onzen koekoek heeft 

 waargenomen , en wat een bijzondere eigenaardigheid in de ontwikke- 

 lingsgeschiedenis der klimvogels schijnt te zijn. Eerst toen de vogels 

 begonnen te loopen, richtte een der voorteenen zich naar achteren, en 

 toen eerst vertoonde zich het kenmerkende van den poot der paarteenigen. 



"In de gevangenschap is de zangparkiet zeer goed met kanariezaad 

 en witte gierst in 't leven te houden. Sappige plantenbladen , zooals 

 sla en kool, en ook mierepoppen lust hij gaarne ter afwisseling, doch 

 vruchten, suiker en andere lekkernijen versmaadt hij. Hij drinkt slechts 

 zelden , maar desniettemin moet men hem steeds frisch water aanbie- 

 den. Bij een kamerwarm te van 12° — 16° R. gedijt hij het best, doch 

 hij verdraagt "ook een koude van 7 ° E. 



"Zelfs zijn er voorbeelden dat zangparkieten zich in het wild in 

 Europa hebben voortgeplant. In het voorjaar van 1862 vlogen twee 

 paar zangparkieten weg , op een landgoed in België : men kon hen niet 

 weer vangen, en beschouwde hen dus als verloren. Maar in den herfst 

 zag men plotseling een geheele vlucht zangparkieten op een veld met 

 haver neerstrijken. Later bleek het dat zij in een hollen boom genes- 

 teld en zich van 4 tot 12 stuks vermeerderd hadden. 



"Ook in Tyrol ontvluchtte in 1862 een paar zangparkieten, en broedde 

 niet slechts in een bosch , maar bleef zelfs nog gedurendo twee winters 

 in het leven." 



Tot zoover finsch, die het bovenstaande in 1862 schreef. Na dien 

 tijd zijn er zooveel waarnemingen betreffende den zangparkiet gedaan , 

 dat wij thans in staat zijn nog vele en belangrijke bijzonderheden over 



