82 DE ZANGPARKIET. 



dezen fraaien vogel mede te deelen , niet slechts betreffende zijn levens- 

 wijs in zijn vaderland, maar ook vooral wat de kunst betreft om hem 

 in ons werelddeel in de kooi in 't leven te houden en te doen voort- 

 telen. Zekere heer engelhart schreef het volgende aan brehm: "Tot 

 de trekvogels van Zuid-Australie behoort ook de hier, gelijk overal, 

 zoo beminde zangparkiet. Een zijner voornaamste broedplaatsen is de 

 Mallee-shrub , een schoon eucalyptenbosch aan den Murray. Valt er 

 in deze dorre landstreek, na een natten winter, ook nog in de lente, 

 dat is in 't laatst van September en October, veel regen, dan groeit 

 het gras hier tot een onverwachte dikte en hoogte op. Groote uitge- 

 strektheden dor land worden als plotseling met het schoonste kangoe- 

 roegras bedekt, dat onder den invloed van de warme zon van Zuid- 

 Australie wel tot een hoogte van twee en drie voet opschiet. Aan zijn 

 sub-tropische natuur getrouw, ontwikkelt de bloem zeer snel, en in vijf 

 of zes weken draagt de halm reeds zaad. Doch reeds lang te voren zijn 

 er ontelbare scharen zangparkieten aangekomen , en beginnen ijverig 

 te broeden. De eigenaardige groeiwijze van den Mallee , uit welks wor- 

 telstok acht tot twaalf, zes meter hooge, witschorsige stammen met 

 schrale loof kronen opschieten , en waarin zich ontelbare gaten bevin- 

 den, begunstigt die bezigheid in hooge mate. Elke holle stam, elk gat 

 in een tak wordt bezet, en zelfs elke geschikte holte van den wortel- 

 stok wordt in beslag genomen. Binnen weinige weken is alles vol zang- 

 parkieten. Het rijpe graszaad is een uitmuntend voedsel voor de jon- 

 gen. Wie in dezen tijd toevallig in zulk een landstreek omdoolt, kan 

 gemakkelijk honderden dezer vogels met de hand vangen. In groote 

 vluchten vliegen zij voor zijn voeten uit het gras op, zetten zich in 

 lange rijen op de kale takken neder, laten hun kweelend gezang hoo- 

 ren, en zien, geen gevaar vermoedende, toe hoe de moordlustige mensch 

 zijn geweer grijpt, en in één schot soms eenige dozijnen vogeltjes dood- 

 schiet. Doch eindelijk is de voorraad graszaad opgeteerd, misschien is 

 er tevens gebrek aan drinkwater ontstaan , en de trek om te verhuizen 

 wordt wakker in de prachtige vogels en doet hen vertrekken. Hun 

 doel zijn de meren Alexandrina en Wellington , die beiden door den 

 Murray doorstroomd worden , eer deze rivier in zee vloeit. Of hier de 

 grassen van het moeras hun voedsel leveren of wel of het water hen 

 aanlokt, is onbekend, maar in elk geval is het hier de plek waarheen 

 jaarlijks de vogel vangers gaan, hunne netten uitzetten, en vele dui- 

 zende zangparkieten vangen." 



