DE ZANGPARKIET. 87 



De eerste handelwijze schijnt de natuurlijkste, maar de laatste is be- 

 wezen de doelmatigste te zijn. Doeh als men het paar scheidt, wordt 

 er toch niet mede bedoeld dat mannetje en wijfje elkander gedurende 

 dien geheelen tijd niet te zien krijgen: het is voldoende elk in een ge- 

 deelte eener kooi op te sluiten, door de kooi in tweeën te verdeden, 

 door middel van een traliehekje , zoodat de vogels elkander kunnen 

 hooren en zien. 



Uit Nieuw-Holland ingevoerde zangparkieten broeden in onze win- 

 termaanden , en die in Europa geboren zijn dikwijls , hoewel niet altijd , 

 in de zomermaanden. Het beste is zeker de zangparkieten van Maart 

 tot Juli bij elkander te brengen, zij broeden dan niet zelden tot in 

 het laatst van den zomer. Men heeft herhaaldelijk waargenomen , dat 

 jongen die in den winter geboren werden , stierven , omdat de ouden 

 gedurende den langen winternacht niet in staat waren de jongen te 

 voederen , en dezen zulk een lang vasten niet konden uithouden. Daarom 

 moet men, als men in den winter jongen heeft, gedurende den gehee- 

 len nacht het licht laten branden in de kamer waarin de kooi staat. 



Meestal legt het wijfje van drie tot vijf eieren , soms echter wel eens 

 acht. De broedtijd dnurt , Daarmate van de temperatuur der lucht, van 

 zestien tot achttien dagen. Het schijnt dat het wijfje alleen broedt, 

 doch misschien lost het mannetje haar wel eens af, ten minste in het 

 voederen der jongen helpt het mannetje getrouw mede. Men heeft waar- 

 genomen dat de eieren zeer dikwijls omgekeerd worden, wel driemaal 

 in het uur. Niet zelden leggen twee wijfjes hare eieren in hetzelfde 

 nest en broeden dan gemeenschappelijk. De eieren komen niet te ge- 

 lijk, maar het eene na het andere uit, daar het wijfje terstond begint 

 te broeden, zoodra zij slechts één ei gelegd heeft. De laatste eieren 

 komen steeds wat vroeg uit, daar de warmte der reeds uitgebroede 

 jongen de moeder medehelpt. Doch dan moeten de eieren in een kuil- 

 tje van het nest liggen, want daar de jongen steeds dicht opeenge- 

 drongen , als op een hoopje liggen , dringen zij , als de eieren die nog 

 niet uitgekomen zijn op den vlakken bodem van het nest liggen, 

 dezen als uit het nest, en derhalve komen zij niet uit. 



Voor het eerste voedsel der jongen verkiezen de ouden gaarne dier- 

 lijke stoffen, vooral mierepoppen. Ook eten zij dan gaarne fijn gemalene 

 zemelen. Alles wat zij de jongen geven , weeken zij eerst in den krop ; 

 het is dus niet noodig hen geweekte zaden aan te bieden. Hoe meer 

 voedsel men nu geeft, des te zekerder is men dat de jongen krachtig 



