96 OVER DE METHODEN VAN ONDERZOEK 



ken, andere, die meer van hem verschillen, wederom andere, die ter 

 nauwernood nog een hoofd en ledematen bezitten , totdat de stipvor- 

 mige monade nog slechts door de beweging hare dierlijke natuur ver- 

 raadt, dan ontstaat van zelf het denkbeeld, dat de dieren, van deze 

 op den laagsten trap van bewerktuiging staande monade af tot aan 

 het volkomenste zoogdier toe, een aaneengeschakelde reeks daarstellen» 

 waarin telkens twee vormen , hoe verschillend ook onderling , toch door 

 tusschenvormen verbonden zijn , en welker laatste en hoogste lid de 

 mensch is. Evenals , gedurende de elkander in den loop van duizonde 

 eeuwen gevolgde omwentelingen der aarde, de scheppende kracht der 

 natuur telkens in staat was meer volkomene organismen te doen ge- 

 boren worden, totdat ten slotte de mensch, aan het einde van een 

 oneindig verleden, te voorschijn trad, zoo is het ook thans, naar deze 

 beschouwingswijze, met de groote dierenreeks gelegen. Br zoude der- 

 halve eene juiste rangorde bestaan , in dier voege dat de bewerktuiging 

 van boven naar beneden afdalende , al eenvoudiger en eenvoudiger 

 wordt , en naar gelang van het meer of minder samengesteld en kun- 

 stige maaksel des lichaams , zouden ook de zielsvermogens en de uitin- 

 gen van het dierlijk zelfbewustzijn een gelijken rang volgen." 



Aldus neemt men in het statistisch deel der biologie den volmaakten 

 mensch als de normale eenheid, als de grondslag en het uitgangspunt 

 van waar af al de andere organisatiën zich vertoonen, in vereenvou- 

 digingen, of, zoo men wil, in ontaardigingen , die intusschen de we- 

 zenlijke eigenschappen blijven behouden, slechts ontdaan van meerdere 

 of mindere samengesteldheid. En de reeks strekt zich uit tot in het 

 leven der planten, want de biologie beschouwt alles wat wast en leeft, 

 van den samengestelden mensch tot de eenvoudige cel: in die uitge- 

 strekte opvatting van de beoefening der anatomie en physiologie is 

 juist de groote kracht van de biologische studiën gelegen. "For the 

 best physiologists," herinnert buckle in zijn belangwekkende uiteen- 

 zetting van de beoefening der pathologie door cullen en hunter — "for 

 the best physiologists distinctly recognize that the basis of their 

 science must include , not only the animals below man, but also the 

 entire vegetable kingdom, and that, without this commanding survey 

 of the whole realm of organic nature, we cannot possibly understand 

 even human physiology, still less general physiology."' 



Ook zegt professor harting in het reeds voor vele jaren geschreven voor- 

 bericht zijner zoo even aangehaalde vertaling: ' k Zal het leven begrepen 



