DE HUJSDIEUEN BIJ DE OUDEN. 125 



schappen en het groot aantal der paarden van die landstreken, en tot 

 op dezen dag voeden de weiden op de heuvels en in de vlakten van 

 Armenië zeer schoone rassen. 



Indien men eene meening mag grondvesten op het grieksche en la- 

 tijnsehe tWo? (= hxo;) en equus , welke benamingen beide teruggebracht 

 moeten worden tot het Sanskrit asna, van den wortel as, "snel zijn", 

 dan brachten de Grieken en de latijnsche stammen waarschijnlijk hunne 

 paarden met zich, toen zij westwaarts verhuisden van hun oorspron- 

 kelijk Arisch vaderland in Azië. Hoe dit wezen moge, het paard is 

 reeds zeer vroeg in Europa als getemd dier bekend geweest, en de 

 Grieken en Eomeinen kweekten er een groot aantal van en schonken 

 daaraan veel oplettendheid. Zelden gebruikten zij de paarden tot land- 

 bouwbezigheden , zooals wij thans doen ; zij gebruikten ze tot wedloo- 

 pen , in den krijg , tot het dragen van lasten , tot trekken , tot huur- 

 en reispaarden. Men besteedde aan de paarden veel zorg, en veulens 

 werden niet gedresseerd voordat hunne beenderen goed ontwikkeld en zij 

 drie jaren oud waren , — een voorbeeld , dat wel wat meer nagevolgd 

 diende te worden , ook bij ons , waar men niet zelden tweejarige paar- 

 den op het trekken van wagens ziet africhten. De vereischten van een 

 goed romeinsch paard kunnen wij leeren van vakro en colümella. 

 "Het paard moet" , zegt colümella , "een kleinen kop hebben , met zwarte 

 oogen, wijde neusgaten, korte en rechtopstaande ooren , een breeden 

 en niet langen hals, dichte manen, die rechts overhangen, een breede 

 borst met talrijke knobbelige spieren, voorpooten breed en recht, ge- 

 welfde zijden, breede ruggraat', ingetrokken buik, de pooten even lang 

 en recht , de knie rond en klein en niet binnenwaarts gebogen , de heu- 

 pen rond, de hoeven hard, hoog en hol, het kruis rond en van 

 middelmatige grootte; het gansche lichaam moet vol, rijzig, op het 

 aanzien wakker en cylindrisch van vorm zijn" (VI. 29, 1,2, 3). Pal- 

 ladiüs — een schrijver van omstreeks 350 na Chr. — geeft een lijst van 

 de kleuren van het paard, die even verschillend schijnen te zijn ge- 

 weest als zij in onze dagen zijn. De voornaamste waren donkerbruin 

 (badius), helderbruin (aureus), witachtig (albineus) , roodbruin (russens), 

 kastanjebruin (myrteus) , ros (cervinus) , bleekgeel (gilbus) , gespikkeld 

 (scutulatus) , melkwit (candidissimus) , zwart (niger) , donkerbruin (pre~ 

 nus) , wit en zwart bont (mixtus nigro et albineo), wit en bruin bont 

 (mixtus albineo et badio) , lichtgrijs (spumeus) , gevlekt (maculosus), muis- 

 kleurig (murinus). Men verkoos paarden van een enkele bepaalde kleur; 



