126 DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



echter keurde palla.dius tweekleurige paarden niet bepaald af; "zij 

 moesten", zegt hij, "worden vermeden, tenzij een overvloed van goede 

 hoedanigheden het kleurgebrek doet verontschuldigen." 



Ezels. — Ezels zijn, evenals de paarden, sedert onheugelijke tijden 

 getemd geworden. Bij de oude Egyptenaren werden zij gebruikt als 

 lastdieren , om molens te bewegen , graan uit te treden en gezaaid 

 graan in den grond te trappen. Het is waarschijnlijk dat zij , even als 

 de hedendaagsche egyptische ezels , klein , wakker en tegen vermoeie- 

 nis bestaand waren , en , wanneer wij in aanmerking nemen de geringe 

 kosten met welke deze geharde dieren kunnen onderhouden worden, 

 verwonderen wij ons niet dat zij in de landbouwende districten in 

 groot aantal werden gehouden , of dat een enkel persoon er 760 ge- 

 bruikte in de verschillende gedeelten van zijn landgoed. — De ezel 

 werd geofferd aan typhon , "het kwade wezen". Volgens plutarchüs 

 hadden de Coptiten het gebruik om een ezel in een afgrond te stor- 

 ten , en de inwoners van Busiris en Lycopolis trokken hunue verfoeiing 

 van den ezel zoo ver , dat zij nooit trompetten gebruikten , omdat , naar 

 zij het opvatten, het geluid van deze op het balken van een ezel ge- 

 lijkt. Zelfs de kleur van den armen ezel — die in Egypte rood- 

 achtiger is dan bij ons , — werd beschouwd als eene aanduiding van 

 het kwade wezen, evenals de ongelukkige mensch die zeer rood van 

 kleur was of bepaald rood haar had , geoordeeld werd aan typhon 

 verwant te zijn. — Op de assyrische monumenten is geen afbeelding 

 van den tammen ezel, maar in de assyrische oorkonden wordt hij 

 dikwijls genoemd. — Aan de inwoners van Mesopotamië* moet hij reeds 

 in oude tijden bekend zijn geweest , voor zij het paard leerden ken- 

 nen, want zij noemen het bij uitstek en zonder verder bijvoegsel het 

 "lastdier", zoodat de accadische taal ons hier iü den steek laat, wan- 

 neer wij willen weten van waar zij den ezel gekregen hebben. 



Er zijn vier wilde ezelsoorten bekend : de Dsjiggetai {Equus hemio- 

 nus) , de Kulan {E. onager) , beide in Midden-Azië , de Homar-el-hamma 

 {E. hemippus), in Syrië en de Homar-el-atmur (E. taeniopus) in Abes- 

 sinië. Men weet dat de tamme ezel een zoogenoemde aalstreep over 

 den rug bezit, die op de schouders door een dwarsche streep gekruist 

 wordt. Alle bekende ezelsoorten nu bezitten eene aalstreep; E. onager 

 en hemippus vaak ook een kruisstreep, en E. taeniopus, naar 't schijnt , 

 altijd, maar bovendien nog donkere dwarsbanden aan de pooten. Die 

 drie soorten verschillen zoo weinig van elkander en van den tammen 



