DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 127 



ezel, zooals die in de oostersche landen voorkomt, dat men wel kan 

 aannemen dat niet een van die, maar alle drie als de oorspronkelijke 

 stammen der tamme ezels kunnen worden beschouwd. Voor de afkomst 

 van deze laatsten van E. taeniopus pleit overigens , zegt houghton , dat 

 men somtijds bij tamme ezels flauwe, maar ook wel zeer duidelijke 

 sporen van dwarsbanden aan de pooten aantreft. De ezel van de Ac- 

 cadiërs en Assyriërs stamden denkelijk van de abessinische af. Terwijl 

 alzoo het paard der Egyptenaren in Afrika uit Azië afstamde , was de 

 ezel der Assyriërs in Azië uit Afrika gekomen. Uit de omstandigheid dat 

 de Accadiërs den ezel eenvoudig het lastdier noemden , en dit dier dus het 

 het eerste lastdier schijnt te zijn geweest dat zij leerden kennen, moet 

 worden afgeleid dat de ezel in overoude tijden uit Afrika in Azië ge- 

 gekomen is. Bij de Israëlieten werden de ezels gebruikt om lasten te 

 dragen , te ploegen en om er op te rij den. Of zij ook gebruikt werden 

 om graan uit de halmen te treden, evenals in Egypte, is onzeker. De 

 witte ezels, vermeld in Richteren V, 10: "spreekt, gij die rijdt op 

 witte ezels", — waren groote en schoone dieren, waarop de richters 

 en de grooten des lands gewoon waren te rijden. Nog is Bagdad be- 

 roemd om zijn witte ezels, die groot en wakker zijn en een gemakke- 

 lijken en gestadigen gang hebben. 



De oude Grieken en Romeinen schonken veel aandacht aan den tam- 

 men ezel. In Griekenland was Arkadië, in Italië het land rondom 

 Reate in Sabinium beroemd wegens schoone ezelrassen. Zelfs werden uit 

 het reatische gebied ezels naar Arkadië gebracht. Vakro had uitgestrekte 

 bezittingen te Reate en bezat ezels van een bijzonder uitmuntend ras. 

 "Hij die een goed soort van ezels wenscht te hebben", zegt hij, "moet 

 eerst zorgen een goeden hengst en eene goede merrie van volkomen 

 ontwikkelden leeftijd te kiezen; zij moeten sterk, in elk opzicht fraai, 

 groot en van een goed ras zij n , en uit zulke streken komen waar men 

 de beste ezels vindt , zooals Arkadië en het distrikt van Reate." Varro 

 beveelt zeer aan om bij gelegenheid de ezels te kruisen met de onagri 

 van Phrygië en Lycaonië, die hij "wild'' noemt, maar van wie hij 

 tevens zegt, dat zij gemakkelijk getemd worden en, eens getemd, geen 

 wilden aard meer toonen. Hieruit, meent houghton, is het duidelijk, 

 dat die onagri geen oorspronkelijk wilde, maar verwilderde ezels zijn 

 geweest, — een tam ras dat men voor een zekeren tijd in een wilden 

 of half wilden toestand liet weiden. Wanneer het echter waar is, dat 

 men in Abessinië nog thans exemplaren van E. taeniopus vangt, af- 



