128 DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



richt en met de tamme ezels kruist, dan zie ik niet in dat die 

 onagri van varro (E. onager of E. hemippus) noodzakelijk verwilderde 

 tamme ezels moeten geweest zijn. 



De prijs, die door de Romeinen soms betaald werd voor een schoo- 

 nen ezel van uitmuntend ras, was verbazend groot. Maar men kan 

 niet nalaten soms aan eene vergissing in de som te gelooven. Varro 

 zegt dat in zijn tijd een goede ezel verkocht werd voor zesduizend gul- 

 den van onze munt, en dat hij zich herinnert dat een span van vier 

 prachtige ezels 39,600 gulden opbracht. 



Dit waren natuurlijk dieren van uitnemend ras , wier voorouders 

 waarschijnlijk ingeschreven waren in stamboeken , evenals onze heden- 

 daagsche ras- en renpaarden , prijsrunderen enz. , en , evenals bij ons , 

 werden bij de weelderige Eomeinen zulke enorme prijzen alleen besteed 

 door de rijken en aanzienlijken , die niet aarzelden dergelijke schro- 

 melijke liefhebberij-prijzen te betalen voor de eer van de beste exem- 

 plaren te bezitten. De gewone ezel voor landbouwgebruik was een heel 

 ander dier; het was gehard, krachtig, geschikt tot aanhoudenden ar- 

 beid en met weinig tevreden. Grof voedsel, zooals boombladen, harde 

 en doornige struikgewassen , en zeker ook distels , waren voldoende 

 voor dit dier, welks bezigheden bestonden in lasten te dragen, koorn- 

 molens te draaien, en te ploegen. De titel van "ezel", aan een dom 

 of hardnekkig man gegeven, was bij de Romeinen evenzeer gebruike- 

 lijk als bij ons. De reputatie der ezels als een dom en koppig dier, 

 wordt door sommigen voorondersteld eerst in Griekenland en Italië ont- 

 staan te zijn, en zich van daar over de andere landen van Europa te 

 hebben verbreid. Maar gubernatis heeft gronden opgegeven om te be- 

 wijzen dat , alhoewel in Griekenland en te Rome de arme ezel volko- 

 men vervallen is van zijn rang in het dierenrijk, het eerste decreet 

 van zijn val reeds uitgesproken is in Azië (Zool. Mythol. I, pag. 364). 

 Wij hebben reeds gezien dat ook bij de oude Egyptenaren de ezel een 

 kwaden naam had. 



Muilezels. — In den bijbel wordt geen gewag gemaakt van muilezels 

 voor den tijd van david. Het is waar dat wij in de statenvertaling 

 van Gen. 36, 24, evenals in de engelsche vertaling, lezen: "hij is die 

 Ana, die de muilen in de woestijn gevonden heeft, toen hij de ezels 

 van zijn vader zibeon weidde." Maar het hebreeuwsche woord (Jemim) 

 beteekent allerwaarschijnlijkst "warme bronnen", en zoo heeft het ook 

 de Vulgata. Na de eerste helft van david's regeering werden de muil- 



