DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 129 



ezels algemeen. Do levitische wet verbood het paren van dieren van 

 verschillende soort (Lev. 19 , 19) ; derhalve moeten die muilezels inge- 

 voerd of de Israëlieten minder nauwgezet op dit punt geworden zijn. 

 Daar de paarden het eerst, naar 't schijnt, in Medië en Armenië zijn 

 getemd geworden, en de ezel reeds in overoude tijden bij de accadi- 

 sche bewoners van de mesopotamische vlakte bekend waren, schijnt 

 het dat de muilezel 't eerst in de eerstgenoemde landen ontstaan is. 

 Ezechiel zegt uitdrukkelijk dat muildieren uit Armenië in Tyrus wer- 

 den ingevoerd (t. a. p.). De muil van de assyrische monumenten is een 

 fraai gebouwd dier, en daar hij bij dit volk veel in gebruik was om 

 in den oorlog bagage , en op de jacht netten enz. te dragen , werd van 

 die dieren veel werk gemaakt en hun teelt zeer bevorderd. Nu en dan 

 komt de muilezel ook voor op de egyptische monumenten. 



Ook de Grieken en Romeinen schonken aan de teelt van muilen veel 

 aandacht; een goed dier uit Arkadië of het distrikt van Reate was 

 3000 gulden en meer waard. De Romeinen gebruikten de besten voor 

 rijtuigen, gewoonlijk als tweespan; de gemeenere droegen pakzadels of 

 werden gebruikt om te ploegen waar de grond niet al te zwaar was. 

 De schoone rassen werden voor het zomersaizoen van de vlakten van 

 Rosea, bij Reate, in kudden gedreven naar de bergen, genaamd Gur- 

 gnres, welke de hooge en centrale streken der Apennijnen schijnen ge- 

 weest te zijn. Wanneer de vader van de muil een ezel was , heette het 

 veulen mulus; was de vader een paard, dan heette het jong hinnus. 

 De eerste, de mulus, ons "muildier", dat veel grooter, schooner en 

 vlugger is dan de hinnus, onze "muilezel", die kleiner, plomper, tra- 

 ger en niet zoo sterk is, stond daarom ook veel hooger in achting 

 dan de laatste. 



