146 DE PHILOSOPHIE DER NATUURKENNIS*, 



de soort zal dus standvastig zijn en blijven, zoodra zij door verdere 

 wijzigingen den strijd om het bestaan niet gemakkelijker kan maken; 

 terwijl in het tegenovergesteld geval de veranderingen meer en meer 

 zullen plaats grijpen en wellicht in verschillende richtingen totdat de 

 toestand is bereikt, die het dier geschikt maakt om onder de minst 

 bezwarende omstandigheden in het leven te blijven. 



De thans op aarde levende organismen zijn ongetwijfeld de recht- 

 streeksche, hoewel ook iets gewijzigde nakomelingen van degenen, 

 die vroeger geleefd hebben ; deze zijn de afstammelingen van nog vroe- 

 gere, enz. enz. Vergelijkende ontwikkelingsgeschiedenis en palaeonto- 

 logie vullen elkander aan. 



Het resultaat van de palaeontologische onderzoekingen der laatste 

 jaren is gunstig voor de boven zeer kort ontwikkelde darwinische 

 hypothese. ' Reeds de meening van lyell over de onafgebroken con- 

 tinuïteit van de ontwikkeling der aarde had tot het denkbeeld moeten 

 leiden, dat een dergelijke ontwikkelingsgang ook zijn invloed moest 

 hebben uitgeoefend op veranderingen in den vorm van dieren en plan- 

 ten. Het is de groote verdienste van darwin, dat hij in de weten- 

 schap de begrippen van den strijd om het bestaan, van teeltkeus, 

 aanpassing en overerving tot hun recht heeft doen komen, en het 

 strekt lyell tot eer, dat hij zich niet stijf hoofdig vastklemde aan het 

 dogma van de onveranderlijkheid der soort , eenmaal door hem verde- 

 digd, doch integendeel door de argumenten van zijn genialen landge- 

 noot er toe gebracht werd de standvastigheid der species te ontken- 

 nen en te bestrijden. 



1 Onder de gezaghebbende bestrijders van darwin neemt barrande voorzeker een 

 eerste plaats in. In zijn hoofdwerk over de Cephalopoden iu de boheemsche silurische 

 formatie verklaart hij zich op grond van zijn onderzoek dezer lagen tegen de darwini- 

 sche hypothese. In het Bijblad van hei Album der Natuur, L 879 afl. V, bl. 39, vindt 

 men de redenen kortelijk opgegeven, waarom de slotsom, waartoe barrande geraakt, 

 minder vertrouwen schijnt te verdienen. Gosselet, noogleeraar te Rijssel, bespreekt het 

 werk van barrande in verband met de ontwikkelingshypothese in de Revue Scientifi- 

 que, 1879, No. 40 en drukt zich aldus uit: ''On peut admettre que Ie darwinisme 

 est la theorie la plus attrayante et la plus satisfaisaute pour 1'esprit, qu'elle relie ad- 

 mirablement tous les faits anatomiques et embryogéniques; mais on nc peut pas 1'im- 

 poser comme la conséquence nécessaire et obligée des observations paléontologiques." 

 Het behoeft geen betoog, dat, als barrande's conclusie onjuist is, ook deze alinea 

 veel van hare beteekenis verliest. 



