INZONDERHEID DER GEOLOGIE. 147 



Veranderingen in het niveau, rijzing of daling van den bodem , wijzi- 

 gingen in zee- of luchtstroomen , het klimaat , de vochtigheid van den 

 dampkring, de grenzen tusschen land en water, in een woord, alles 

 wat invloed heeft uitgeoefend op de oppervlakte der aarde , moest ook 

 de voorwaarden wijzigen, waaronder de strijd voor het bestaan plaats 

 had, moest nieuwe aanpassingen in het leven roepen. Die veranderin- 

 gen in de oppervlakte der aarde zijn gepaard gegaan met verhuizingen 

 van dieren en planten. Iedere soort tracht zich zoo ver mogelijk uit. 

 te breiden, tot zij eindelijk een grens bereikt, die zij niet vermag 

 te overschrijden. Bij dit trekken moet zij meestal aan menige concur- 

 rentie het hoofd bieden en hangt het van omstandigheden af, of zij 

 in den strijd om het bestaan bezwijken zal of zegevieren. In dit laat- 

 ste geval bloeit zij ten koste eener mededingster. Zoo is b.v. de euro- 

 peesche distel naar Zuid-Amerika overgebracht met de wol der scha- 

 pen en heeft hij in la Plata het gebied der Pampa's veroverd , terwijl 

 zijn zwakkere concurrenten in den strijd zijn bezweken. 



Wat in onze tijden geschiedt greep ook plaats in vroegere perioden. i 

 In den ijstijd zien wij ettelijke dieren groote tochten ondernemen , die 

 met het voorwaarts- of teruggaan van het ijs in verband stonden. 

 De diluviale fauna van eenige europesche landen, waar thans een ge- 

 matigde temperatuur heerscht, was samengesteld uit een eigenaardig 

 mengsel van allerlei diersoorten. Sommigen, wier verwanten thans de 

 tropische en subtropische streken bewonen, olifanten, neushoorns, 

 hyaena's enz. , zijn uitgestorven ; anderen zijn verhuisd óf naar het 

 noorden, of naar bergachtige streken. De vlakten aan den voet van 

 de Alpen en van de Pyreneën strekten in die periode tot woonplaats 

 aan den marmot , de gems en den steenbok , doch ook aan den veel- 

 vraat , den poolvos en het rendier ; een deel van Nederland werd toen 

 bewoond door den eland, het rendier, den veelvraat en den urus; de 

 muskusos was toen inheemsch in noordelijk Frankrijk, de lemming in 

 noordelijk Duitschland ; urus en eland strekten hunne tochten uit tot 

 in Zwitserland, Baden en Beieren. 



1 Standaardwerken over de verhuizingen der dieren zijn door wagner en WALLACH 

 geschreveu ; onlangs heeft ook cael vogt dit onderwerp behandeld in de Revue Scien- 

 lifique , Nos. 40 en 42 van het jaar 1879 en in westekmann's Illustrirte Deutsche 

 Monatshefte , Octoher, 1879. Voor meerdere bijzonderheden over dit onderwerp ver- 

 wijzen wij naar bovengenoemde geschriften. 



