148 DE PHILOSOPHIE DER NATUURKENNIS , 



Doch het zijn niet alleen zoogdieren , die in den loop des tijds hunne 

 woonplaatsen veranderd hebben. Ook vogels, slakken en planten namen 

 aan die verhuizingen deel. De land- en zoetwaterslakken b.v. , die men 

 toen aantrof in den loss van het Bijndal , zijn thans voor het meeren- 

 deel bewoners van de Alpen. Deze zich zoo langzaam bewegende die- 

 ren hebben , toen de gletschers zich terugtrokken , hen gevolgd. Zij 

 hebben de warmer geworden vlakten verlaten om de koudere tempe- 

 raturen op heuvels en bergplateau's op te zoeken. 



Men kan een aantal feiten opnoemen , die bewijzen , dat dergelijke 

 verhuizingen ook plaats grepen in vroegere geologische perioden , ten 

 gevolge van veranderingen in het klimaat, van de hoogten en van de 

 wijzigingen in de verdeeling van land en zee. Nog in het begin der 

 diluviale periode was de Sahara een zee, terwijl do noordelijke en 

 zuidelijke oevers van de Middellandsche zee door verschillende land- 

 engten met elkander verbonden waren. De fauna van beide oevers is 

 genoegzaam gelijk. Wel is waar treft men thans op den noordelijken 

 oever geen hyaena's meer aan, noch leeuwen — doch wij weten met 

 zekerheid, dat althans laatstgenoemde dieren nog in den historischen 

 tijd in Griekenland leefden. Nog slechts weinige jaren geleden leefde 

 de staartlooze meerkat , die in noordelijk Afrika wordt gevonden , ook 

 op de rots van Gibraltar. De genetkat en het stekelvarken bewonen 

 Afrika, doch ook Sicilië en Spanje. Een watersalamander, Pleurodeles 

 Wattii, merkwaardig doordat zijn zijdelings gekeerde ribben de huid 

 oplichten en soms zelfs doorboren , bewoont beide oevers van de straat 

 van Gibraltar. De oorspronkelijke fauna van Algiers en Tunis was 

 daarentegen geheel verschillend van die van centraal Afrika; eerst 

 nadat de Saharazee langzamerhaud was opgedroogd konden verhuizin- 

 gen van de landdieren plaats grijpen. De overblijfselen van dieren , 

 die men heeft aangetroffen in de sedimentaire lagen van de mioceene 

 periode van de Sivalikheuvels aan den voet van den Himalaya, bij 

 Pikermi in Griekenland , op den berg Leberon in zuidelijk Frankrijk 

 zijn voor een deel zóó op elkander gelijkend, dat men die identiteit 

 niet kan verklaren dan door verhuizingen op groote schaal. 



Het mag niet betwijfeld worden, dat voor die vrijwillige verplaat- 

 singen vau zoogdieren groote tijdsruimten gevorderd worden. De meeste 

 zoogdieren, uitgenomen die welke holen bewonen, hebben wel is waar 

 geen regelrratige vaste woonplaatsen, doch allen blijven toch gedu- 

 rende een d^el van den dracht en zoolang de jongen de ouderzorg noodig 



