INZONDERHEID DER GEOLOGIE. 151 



hieruit niet afleiden, dat zekere weekdieren en reptiliën tegen het einde der 

 krijtperiode uit Europa verhuisd zijn en hunne nakomelingen de soort 

 bestendigd hebben in de tertiaire periode aan den voet van het Rots- 

 gebergte? Wel is waar kan die vraag nog niet met zekerheid beant- 

 woord worden , doch ook andere feiten maken de boven beschreven 

 slotsom niet onwaarschijnlijk. Benevens zoogdieren, die klaarblijkelijk 

 behooren tot de mioceene periode en waarmede die van Pikermi in 

 Griekenland en van Sansans in zuidelijk Frankrijk zeer nauw verwant 

 zijn, treft men in de Sivalikheuvels aan den voet van het Himalaya- 

 gebergte olifanten , nijlpaarden en runderen aan , die in Europa eerst 

 in de plioceene periode worden gevonden. Welke andere slotsom kan 

 men hieruit trekken dan deze, dat die groote dieren zich langzamer- 

 hand verspreidden van Indië naar Europa en dat die ongetwijfeld be- 

 zwaarlijke en langzame verhuizing zoo veel tijd vorderde, dat zij eerst 

 in de plioceene periode ons werelddeel bereikten? 



Het mag overbodig geacht worden , hierbij te herinneren , dat boven- 

 staande redeneering haar waarde verliest, wanneer men uitsluitend de 

 fossielen beschouwt van een betrekkelijk beperkt gebied , als b.v. ons 

 werelddeel. 



Veel hulp mag men met betrekking tot dit onderwerp verwachten 

 van een verbeterde kennis der geheele dierlijke geographie. Hoe ont- 

 zaggelijk veel op dit gebied nog te verrichten valt hebben de tochten 

 van de Porcupiue, van den Challeuger en andere schepen bewezen, 

 die met een wetenschappelijk doel waren uitgerust. De diepzeepei- 

 lingen, de kennis van de zeestroomen, die van de op groote diep- 

 ten levende dieren en de nieuwere denkbeelden omtrent koloniën en 

 verhuizingen in het algemeen, zullen voortaan ongetwijfeld bij het 

 beantwoorden van algemeene , theoretische geologische vraagstukken 

 een grootere rol moeten gaan spelen, dan haar tot heden te beurt 

 viel. Kennis van de hedendaagsche flora en fauna is voor den geoloog 

 niet minder noodig dan die van de uitgestorven dieren- en planten- 

 wereld. 



IV. 



Zóó verruimt zich, naarmate de feiten zich ophoopen, ook het ter- 

 rein dat de moderne geologie zich tot taak stelt te doorvorschen. Haar 

 beoefenaars verheugen zich in die opeenstapeling van feiten, welker 



