170 DE GESCHIEDENIS EN HET 



Terwijl al de aandacht vooral aan den celwand was gewijd, vinden 

 wij in meijen's phytotomie (1830) een afzonderlijk hoofdstuk over den 

 celinhoud. Bij mohl vestigt zich de overtuiging dat alle grondvormen 

 van het plantenlichaam zijn terug te brengen tot éénen grondvorm , 

 n. 1. de cel. Ook danken wij mohl de eerste zekere en juiste waarne- 

 mingen over het ontstaan der cellen. 



Met grooten ijver werd nu door schleiden de vraag behandeld : wat 

 wordt er van de cel? En ofschoon hij deze vraag niet juist beantwoordde , 

 zoo hadden zijne in 1838 in het licht gegeven onderzoekingen echter 

 dit gevolg, dat aan dit onderwerp bij zondere aandacht voor navorsching 

 gewijd werd. 



In 1834 — dit zij nog in herinnering gebracht — had robert brown, 

 een engelsch plantkundige , bij zijn onderzoek der Orchideeën bijna in 

 elke cel een klein rond lichaampje waargenomen , hetgeen hij bestempelde 

 met den naam van celkern. Het streven van schleiden was nu om de 

 algemeene verspreiding van dit lichaampje aan te toonen ; hij liet het vrij 

 ontstaan in den celinhoud, terwijl een nieuwe cel zich om de celkern 

 vormde. In de embryozakken der phanerogamen , bij de vorming van 

 het endosperma, zou hij een zoodanigen toestand hebben waargenomen 

 en nam hij dezen aan als de alleen geldige bij de celvorming. Ofschoon 

 deze opvatting weldra door mohl, NaGELi en hofmeester werd tegen- 

 gesproken, zoo heeft zij toch een gunstigen invloed op de tijdgenooten 

 uitgeoefend en aanleiding gegeven tot een tal van nieuwe onderzoekin- 

 gen. Zóó is een arbeid dikwerf niet alleen vruchtbaar door de verkre- 

 gen uitkomsten , maar ook door den prikkel , dien hij levendig houdt en 

 waardoor hij den weg opent ter verkrijging van een ruimer gezichtsveld. 



Feitelijk waren het de studiën van schleiden die de aandacht boei- 

 den, toen theodor schwann een jaar te voren zijne onderzoekingen 

 wereldkundig maakte "over de overeenstemming in het samenstel en 

 en de aangroeiing van planten en dieren." 



Hier ontmoeten wij voor den eersten keer op onzen weg de onder- 

 zoekingen op het gebied der dierlijke histologie of weefselleer. 



De dierlijke histologie was ver achtergebleven bij de plantaar- 

 dige , en de reden hiervan is genoegzaam te verklaren uit de omstan- 

 digheid dat het onderzoek van het weefsel der dieren met veel meer 

 moeite gepaard gaat, dan dat der planten. Op eens was nu door theodor 

 schwann al het verzuimde ingehaald en de dierlijke histologie gebracht 

 op de hoogte der plantaardige. Ten opzichte van het ontstaan der cel- 



