174 DE GESCHIEDENIS EN HET 



gebied een auerbach , bütschli , flemming , fol , oskar , hertwig, maijzel, 

 a. schneider, en op plantaardig gebied schmitz en treub. 



Door een gemeenschappelijk streven werd tevens de methode van 

 onderzoek verbeterd , waardoor een dieper indringen in het voorwerp 

 van studie kon bereikt worden. In de eerste plaats kwam in aanmer- 

 king om het protoplasma oogenblikkelijk hard te maken , zonder zijne 

 structuur te veranderen en in de tweede plaats door doelmatige kleur- 

 stoffen de détails scherper te doen uitkomen. In dit opzicht hebben 

 de zoölogen zich verdienstelijk gemaakt en hebben de botanici veel 

 van hen geleerd. 



In 1875 geloofde strasburger nog aan eene deeling der cel en vrije 

 vorming van cellen in het plantenrijk; vier jaren later beproefde hij 

 beide processen tot één te herleiden; hij kwam tot de overtuiging dat 

 vrije kernvorming , vroeger voor het plantenrijk aangenomen , in het 

 geheel niet plaats greep , en voor zooverre er nieuwe kernen te voor- 

 schijn treden , houdt hij deze steeds voor producten van deeling der 

 reeds bestaande. Opmerking verdient dat de navorsching, na een ver- 

 loop van 40 jaren, ons op een standpunt plaatst lijnrecht tegenover 

 het vroeger aangenomene. 



Volgens schleiden en schwann moesten alle celkernen vrij worden, 

 d. i. zij ontstaan geheel als nieuwvormingen en zijn uitgangspunten 

 voor vorming van nieuwe cellen; nu heet het omgekeerd: elke kern 

 uit een andere. Bij den reeds aangenomen regel: omnis cellula e cellula; 

 voegt zich ook nu de andere omnis nucleus e nucleo. Op het zoölogisch 

 gebied is de laatste stelling nog niet volkomen bewezen, wordt echter 

 door eenige schrijvers , waaronder flemming , als waarschijnlijk aange- 

 nomen. 



De uitkomsten bij de jongste onderzoekingen op het gebied der 

 celvorming , komen volgens strasburger hier op neer : 



Het protoplasma der cel verzamelt zich op deze of gene wijze aan twee 

 tegenover elkander gelegen plaatsen van de celkern-oppervlakte en geeft 

 aanleiding tot eene reeks van veranderingen in de celkern , die ten slotte 

 tot de vorming leiden van een meestal spilvormig lichaam. (Zie de figuren 

 op de vorige bladzijden). Dit lichaam is in de lengte gestreept en bestaat 

 meestal duidelijk uit twee zelfstandigheden , waarvan de eene krachtig de 

 kleurstoffen opzuigt , en de andere bijna , ja , zelfs in het geheel niet. 

 Hij houdt de zelfstandigheid welke kleurstoffen in zich opneemt voor 

 een kern; de zelfstandigheid die ongekleurd blijft voor celprotoplasma. 



