TEGENWOORDIG STANDPUNT DER CELLENLEF/R. 175 



De kernzelfstandigheid strekt zich dikwerf niet verder uit dan tot den 

 aequator van de spil, kan soms ook do geheele hoogte van deze bereiken. 



Zij vormt dat gedeelte van de spil , hetgeen hij met den naam 

 van kernplaat bestempelt. Het celprotoplasma daarentegen vormt de 

 spilvezels. De laatste treden dan duidelijk te voorschijn, wanneer de 

 kernplaat zich bepaalt tot den aequator van de spil. De kernplaat 

 splijt zich daarna, hare helften scheiden de spilvezels in de lengte uit 

 elkander en bereiden op deze wijze de polen van de spil. Uit elke helft 

 van de kernplaat komt een dochterkern te voorschijn ; de spilvezels 

 nemen geen deel aan de vorming der dochterkern, zij blijven tusschen 

 deze liggen als verbindingsdraden. 



In de dierlijke cellen verdeelen zich de verbindingsdraden weldra in 

 het omringend protoplasma; in de plantaardige cellen daarentegen 

 nemen zij meestal in aantal toe door het omringend celplasma, tot 

 zij ten laatste de geheele dwarssnede der cel doorloopen. In den 

 aequator dezer draden vormt zich hierop de tusschenwand , waardoor 

 de cel gescheiden wordt. Hij treedt op in de gedaante van geïsoleerde 

 korrels , die weldra ter zijde ineensmelten. Zoo verloopt in het alge- 

 meen het deelingsproces in de plantaardige cellen , terwijl de dierlijke 

 cellen zich meestal vermeerderen door insnoering. 



Het vroeger aangenomen schema van deeling door een van buiten 

 naar binnen dringenden tnsschenwand is voor de zoölogie nergens meer 

 geldig, want al mocht zich daar eene cel door een tusschenwand 

 scheiden, ontstaat deze tevens over hare geheele uitgebreidheid. 



Bij de planten daarentegen zijn eenige gevallen van deeling der 

 cellen inderdaad bekend door een van buiten naar binnen vooruit- 

 dringenden tusschenwand, doch deze sluiten zich aan de reeds be- 

 kende en vinden ook daar hunne oplossing. 



Ook hetgeen wij nog als eene vrije celvorming in het plantenrijk 

 kunnen betitelen, is van de deeling der cel principieel niet meer ver- 

 schillend. Het karakteristieke van deze vrije celvormiug bestaat alleen 

 in de gelegenheid dat de gewone vermeerdering der celkernen niet 

 vergezeld gaat van celdeeling. Eerst bij een zekeren ontwikkelingsgraad 

 ontstaan tusschen de celkernen de tusschenwanden in grooter aantal, 

 bijna gelijktijdig de protoplasma-massa in zoovele deelen deelend als 

 er celkernen voorhanden zijn. 



Behalve de vermeerdering der celkernen door de zooeven geschil- 

 derde tweedeeling, is er ook nog eene vermeerdering der celkernen 



