176 DE GESCHIEDENIS EN HET 



door insnoering, waarbij deze in ongelijk groote fragmenten zich vrij 

 maken. 



Dit beloop echter is tot heden alleen aan oude celkernen waarge- 

 nomen, een algemeen karakter kan men er niet aan schenken en in 

 geen geval in betrekking brengen tot de celvorming. 



Als eene belangrijke schrede voorwaarts in onze kennis bij de jongste 

 onderzoekingen wijst strasbürger nogmaals op de overeenstemming 

 van de celvorming , zoowel in het dieren- als plantenrijk ; verder be- 

 schouwt hij als van gewicht de herleiding der vrije celvorming en 

 celdeeling — ten minste in het plantenrijk — tot een gemeenschap- 

 pelijken grondslag, want juist door deze herleiding is er éénheid 

 ontstaan in onze opvatting over hetgeen er bij de vorming der cellen 

 plaats grijpt. 



Den zetel der krachten, welke bij de cel vorming inwerking treden, 

 plaatst hij in het protoplasma. Ofschoon hij vermoedt dat dit gevoe- 

 len bestrijders zal vinden , daar men gewoon is de celkern de hoofdrol 

 te doen spelen bij de celvorming, haar te beschouwen als de heerscher 

 over de moleculaire bewegingen der cel, zoo blijft echter de vraag 

 overig of wij inderdaad deze rol aan de celkern kunnen toekennen, 

 zoodra als wij ons deze voorstellen als verspreid over de onlangs zoo 

 talrijk aangetoonde veelkernige cellen. De waarneming toch leerde dat 

 bij een groot aantal van zoodanige blijvende en constant veelkernige 

 cellen de kernvorming en celvorming elk hare rol , volkomen van elkan- 

 der onafhankelijk, vervullen en ten einde brengen. De deeling der 

 kernen en der cellen grijpen elk op een verschillend tijdstip plaats , 

 zonder dat er eenige betrekking tusschen de beide processen te ont- 

 dekken was. 



Daar de cel talrijke celkernen in zich sluit, zoo erft de dochtercel, 

 gelijk bij elke celdeeling plaats vindt, een aantal celkernen. De cel- 

 kernen zijn zonder twijfel voor het leven der cel noodzakelijk, en op 

 grond daarvan moet de deeling van de celkern, als het ware dooi- 

 den nood daartoe gedrongen , de deeling der cel voorafgaan of haar 

 begeleiden, opdat elke dochtercel een nieuwe celkern bekome. 



Strasbürger is verder van oordeel dat het celplasma het is, het- 

 geen tot de deeling der celkernen aanzet. Feitelijk zien wij dit pro- 

 toplasma duidelijk rondom de celkern opgehoopt , nog vóór dat de 

 celkern eenige veranderingen in zijn inwendig geheel vertoond heeft. 



In sommige veelkernige cellen scheiden zich al de celkernen gelijk- 



