TEGENWOORDIG STANDPUNT DER CELLENLEER. 177 



tijdig, hetgeen zich evenzeer alleen laat verklaren uit den gelijktijdig 

 bepaalden invloed van het omringend protoplasma. 



Het is zelfs mogelijk dat de tegenover elkander plaatsing bij de schei- 

 ding van de beide kernhelften geinduceerd wordt van uit het celplas- 

 ma , al moge ook de scheiding en het uit elkander wijken der beide 

 helften geschieden door krachten in de celkern zelven opgesloten. 

 Alleen mogen wij aannemen dat het protoplasma zijn invloed volkomen 

 verloren heeft op de overblijfselen van oudere celkernen. 



Welke rol moet men dan aan de celkern in de cel toekennen, 

 wanneer zij het niet is , die de moleculaire bewegingen binnen de cel be- 

 heerscht? Op deze vraag kan men op dit oogenblik nauwlijks gissingen 

 uiten. Strasburger gelooft evenwel dat de celkern een' bepaalden in- 

 vloed uitoefent bij de stofwisseling der cel. 



Hare algemeene verschijning in het protoplasma ook daar, waar zij 

 met de celvorming zekerlijk niets te maken heeft, pleit daarvoor dat 

 zij voor het leven van het protoplasma niet gemist kan worden. Veel- 

 kernige protoplasmamassa kan men meermalen in levensvatbare stuk- 

 ken ontleden, wanneer slechts elk stuk een of meerdere kernen in 

 zich bevat. Protoplasma-stukken , waarin geene celkernen voorhanden 

 zijn , gaan ten gronde. Het gevoelen is derhalve niet ongegrond , dat 

 een protoplasma zonder celkern niet bestaat. Men kan zich echter voor- 

 stellen dat er ook organismen zijn, waarbij eene verdeeling van den 

 arbeid in deze richting niet heeft plaats gevonden en waarbij het cel- 

 plasma nog in staat is te volbrengen hetgeen anders door de celkern 

 geschiedt. De verhouding zou dan niet ongelijk zijn aan die van vele 

 plantencellen , welker gezamenlijk protoplasma groen gekleurd is en 

 die in staat zijn nog van hare gezamenlijke massa te assimileeren. 



De deeling der celkernen en hare verhouding tot de celdeeling zoude 

 men over het algemeen uit een gezichtspunt kunnen beschouwen, ge- 

 lijkaardig aan de deeling der chlorophyl-lichamen in assimileerende 

 plantencellen. In gevallen namelijk waarbij zoodanige cellen slechts een 

 chlorophyl-lichaam bezitten , moet de deeling van dit lichaam de deeling 

 der cel voorafgaan of haar vergezellen, opdat elke dochtercel een 

 nieuw chlorophyl-lichaam bekome. 



Bezit daarentegen eene zich deelende cel tal van chlorophyl-lichamen , 

 dan zien wij dat deze zich verdeelen. Aan elke cel toch moet bij de ver- 

 deeling een zeker aantal van chlorophyl-lichamen ten deel vallen en 

 dit het uitgangspunt kunnen vormen voor meerdere vermenigvuldiging 



