184 Iets over koolstoe. 



zooverre natuurlijk zij in dien toestand worden gelaten als zij zich 

 vormen, — in steenkolenlagen veranderd zijn. 



Als wij echter spreken van "steenkolenlagen" zou men allicht op 

 't denkbeeld komen , dat zulk een laag uitsluitend uit zuiver kool bestond. 

 Dit is echter verre van waar. Alleen de binnenste laag en ook het 

 kleinste deel maakt de steenkool uit en in het bovenste en onderste 

 deel, dat dus met de boven- en onderliggende lagen in aanraking is , 

 ziet men stengels en andere plantendeelen , waaruit de steenkolen ge- 

 vormd zijn. Dat de steenkool niet altijd de dikste laag uitmaakt , kan 

 b.v. opgemerkt worden bij de kolenmijnen van New-castle, waar de 

 geheele dikte drieduizend voet bedraagt, terwijl de lagen steenkool 

 niet meer dan zestig voet dik zijn. Uit de planten , die men in de 

 steenkolenformatie vond, heeft men zich een denkbeeld gemaakt vau 

 de toenmalige flora. De meeste der gevonden planten behooren tot de 

 Varens en Coniferen; men heeft echter ook boomen gevonden, die tot 

 geen der tegenwoordig aangenomen plantenfamiliën te brengen zijn , 

 hoewel men meent te mogen beweren, dat zij op de grens staan tus- 

 schen de phanerogamen en cryptogamen. 



Een eigenaardig kenmerk der toenmalige flora ligt hierin , dat 

 't meest alle planten waren, die men nu tot de laagst ontwikkelde 

 phanerogamen brengt zoo als b.v. de Coniferen , en nog merkwaar- 

 diger is 't, dat 't groote aantal niet bestond uit verschillende soor- 

 ten, maar bijna alle planten tot één soort behoorden. Men vind. dan 

 ook in elke steenkolenbedding meerendeels één plantensoort en kan dus 

 gevoegelijk spreken vau een Sigillariabeddiug , een Calamietbedding enz. 



Over het ontstaan dier beddingen loopen de meeningen zeer uiteen. 

 't Meest algemeen denkbeeld daaromtrent is, dat geheele bosschen, 

 hetzij door overstrooming, hetzij door wegzinken van den bodem, 

 onder water geraakten. Schijnbare bewijzen hiervan zijn de rechtop- 

 staande boomstammen, die somtijds (o. a. bij New-castle) in kolen- 

 mijnen gevonden worden, en die dan van binnen hol en met zandsteen 

 gevuld zijn, terwijl de bast verkoold is. Die zoogenoemde "versteende" 

 boomstammen worden door den mijnwerker zeer gevreesd, daar er 

 menig voorbeeld van is, dat door het hakken zulk een stam onvoor- 

 ziens losgeraakte en den mijnwerker verpletterde. 



De steenkolen danken hun groote waarde voor den mensch hoofd- 

 zakelijk aan hun brandbaarheid en wel in de eerste plaats omdat 

 't hem mogelijk is 't op het oppervlak der aarde groeiende hout te 



