200 DE PAIAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 



zoogdier af. De gaten voor de gezichtszenuwen zijn klein, doch die der 

 overige zenuwen zeer groot. 



De pooten van den coryphodon zijn betrekkelijk kort. Het schouder- 

 blad is van boven spits. Het ondereinde van het opperarmbeen is van 

 voren naar achteren plat , en de ellepijpszijde der gewrichtsvlakte steekt 

 meer vooruit dan de radiale: het ondereinde van het spaakbeen is 

 dikker dan dat van de ellepijp. Het dijbeen vertoont den aan de on- 

 evenvingerigen eigenen derden of ondersten draaier of trochanter. Deze 

 onderste trochanter is, gelijk bekend is, een beenuitsteeksel aan de 

 buitenzijde van het dijbeen , dat aan de buitenwaarts draaiende spieren 

 tot aanhechting dient , en bij de familie der paarden het sterkst ontwik- 

 keld is. Het scheenbeen ligt , in zijn natuurlijke ligging , niet op de 

 zelfde lijn met het dijbeen , zooals bij den olifant , maar het vormt er 

 een niet grooten hoek mede. Het kuitbeen is volkomen ontwikkeld , 

 •p. o en zijn ondereinde vormt een gewricht met de beide 



bovenste voetwortelbeenderen, het kootbeen en het 

 hielbeen. 



De voor- en achterpooten van den coryphodon 

 hebben elk vijf korte teenen. De voetwortelbeende- 

 ren zijn betrekkelijk kort, en hun onderste reeks 

 vertoont zeer gebogene, bolle gewrichtsvlakten 

 tegenover de middenvoetsbeenderen , 't welk een 

 groote bewegelijkheid aantoont. Ook de gewrichts- 

 Gipsafgietsel van de vlakten van de midden voets- en teenbeenderen wij- 

 hersenen van Corypho- ze n op een groote bewegelijkheid van den voet. 

 don hamatm maksh; De laatste, op den grond steunende, leden of 



ge ien,4van jj. 00 ^j eg ^ er teenen zijn zijwaarts verbreed , tot steun 

 de natuurlijke grootte. 



voor den hoef. 



Uit al het bovenstaande blijkt dat de coryphodon een gedaante moet 

 hebben gehad vrij gelijk aan die der tegenwoordige onevenvingerige 

 dieren. Slechts de vijfteenige voet van den coryphodon vormt een 

 wezenlijk verschil met de thans levenden. Doch de groote ontwik- 

 keling van den derden teen, en de zeer geringe van den eersten 

 en den vijfden teen van den coryphodon, wijzen reeds op den drie- 

 teenigen voet van den rhinoceros, den tapir en den miocenen voorvader 

 van het thans levende paard: dit laatste heeft in den loop van het 

 pliocene tijdvak ook den tweeden en vierden teen verloren, en steunt 

 nu op den derden teen alleen , die ook bij zijn onevenvingerige ver- 



