DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEUEN. 201 



wanten het meest ontwikkeld is , en reeds in den voet van den cory- 

 phodon dikker en langer is dan de overige teenen. 



De nakomelingen van den coryphodon gaan in de eocene lagen van 

 de tertiaire vormingen in drie takken uiteen. De naastverwante tak 

 voert ons tot den voorvader der slurfdieren, de tweede tak tot 

 dien der paarden, en de derde tot dien der z w ij n e n. Het is bijna zeker 

 dat ook de familiën der herkauwende dieren van den coryphodon 

 afstammen, doch de onmiddellijke verwantschap is in dit geval tot heden 

 minder duidelijk dan bij de andere zijtakken der hoefdieren aangetoond. 



Op den tak die tot de slurfdieren voert , vinden wij , als naaste ver- 

 want van den coryphodon , de familie van het Dinoceras , een dier dat 

 in grootte aan den hedendaagschen olifant gelijk is, doch welks poo- 

 ten korter zijn, en dat met zijn kop den grond kon aanraken, wat 

 de olifant niet kan doen. Ofschoon het geraamte van het dinoceras veel 

 gelijkheid met dat van den 

 coryphodon vertoont , vooral 

 in den bouw van den schedel, 

 (fig. 3) , en van de pooten die 

 vijf teenen bezitten , ontmoe- 

 ten wij toch vele verschillen ^=s,. y js^t^ \fA 

 in den bouw der beenderen 

 en vooral van de tanden, waar- 

 door het verschillende karak- 

 ter der slurfdieren en der 

 evenvingerigen duidelijk in 't 

 OOg valt. Of de familie van Schedel van" Dinoceras miralile maksh; ter 



i , -,. ■. c i , zijde gezien, \Aa van de natuurlijke grootte. 



het dinoceras een slurf bezat , J ° *° * ° 



is niet uit te maken naar de beenderen die in het midden-eoceen van 



het noordamerikaansche territorium Wyoming gevonden zijn. Maar het 



geheele voorkomen der dinoceraten gelijkt aan den eenen kant op dat der 



slurfdieren, aan den anderen echter ook op de nenshoorndieren. Het schijnt 



namelijk dat de dinoceraten, vooral het door maush bestudeerde Dinoceras 



mirabile, drie paren hoorns op den neus heeft gedragen ; ten minste men 



vindt op den schedel drie paren beenige uitsteeksels (aan weerskanten 



op het voorhoofd, vóór de oogkuilen, en op de punt van den neus) 



die waarschijnlijk een hoornachtigen koker hebben gesteund ! . 



1 American journal of science and arts. T. V. 1878. 



