202 DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEEDIEREN. 



Zeer opmerkelijk is het uit 34 tanden bestaande gebit van het dino- 

 ceras, 't welk de volgende formule heeft: 



33 1 00 1 33 

 ¥1$ ï 3~3 1 3 3 ~~ 



Hem ontbreken alzoo snijtanden in de bovenkaak; de hoektanden 

 van de bovenkaak zijn tot lange slagtanden ontwikkeld, en daarente- 

 gen zijn de tweepuntige kiezen betrekkelijk klein. Zie fig. 3 vor. bl. 



Het dinoceras heeft een in verhouding nog kleinere schedelholte dan 

 de coryphodon, en daaraan beantwoorden de nog minder ontwik- 

 kelde hersenen. 



Prof. marsh zegt van het Dinoceras mirabïle : "Onder de vele be- 

 langrijke uitgestorvene dieren, die tot heden in de tertiaire lagen van 

 de Rocky Mountains ontdekt zijn, is er misschien geen merkwaardi- 

 ger dan de groote zoogdieren die korten tijd geleden in de eocene lagen 

 van Wyoming zijn gevonden. Deze dieren waren bijna zoo groot als 

 een olifant, en ook de beenderen van hun ledematen geleken op die 

 der slurfdieren. De schedel evenwel vertoont een zeer merkwaardige 

 verzameling van verschillende kenmerken. Hij is lang en smal, en droeg 

 drie paar hoorns. Het bovenste van den schedel is bol , en op zijn 

 zijdelingschen en achtersten rand vindt men een hoogen beenkam. Hij 

 had groote kromme slagtanden, op die van den walrus gelijkende , maar 

 geen snijtanden in de bovenkaak. Het museum van Yale College bevat 

 de overblijfselen van vele individu's van verschillende soorten van dit 

 geslacht. Een soort vooral, het Dinoceras mirabile marsh, wordt verte- 

 genwoordigd door een geheelen schedel en een bijna volkomen ge- 

 raamte." Na nu een uitvoerige beschrijving van het geheele geraamte 

 gegeven te hebben , die ik echter hier niet kan overnemen , vervolgt 

 hij: "Dit zijn de belangrijkste kenmerken van deze reusachtige fossiele 

 zoogdieren. Wij moeten nu kortelij k aantoonen wat deze kenmerken 

 te zamen ons leeren, en tevens reden geven waarom ik deze dieren 

 plaats in een groep verschillend van die der slurfdieren: De wervels 

 en de beenderen der ledematen zijn in vele opzichten op merkwaardige 

 wijze gelijk aan die der slurfdieren of proboscidae , en de daarmede 

 niet strookende kenmerken zijn die van het type der onevenvingerigen. 

 De schedel , integendeel , vertoont geen uitsluitende trekken die de slurf- 

 dieren herinneren. De aanwezigheid van hoorns bij paren , de afwezig- 

 heid van tanden in de tusschenkaaksbeenderen , gevoegd bij de zeer 

 groote hoektanden, wijzen op herkauwende dieren. De hoorns op den 



