DE PALA.EONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 203 



neus , het maaksel van het voorste gedeelte van den schedel , de kie- 

 zen, de jukbeensboog , de lange slaapgroeven , en andere bijzonderheden 

 van den schedel toonen een verwantschap met de onevenvingerigen. 

 De hoorns op de bovenkaaksbeenderen , de groote holligheid van de 

 voorhoofdsbeenderen en de hooge zijkammen zijn geheel eigen aan deze 

 orde van dieren. De hoorns van de Dinoceraten waren een hoogst merk- 

 waardig kenmerk. Die welke op de neusbeenderen zaten, waren waar- 

 schijnlijk korte haidwapens , iets gelijkende op die van den rhinoceros , 

 doch veel kleiner. Die welke op de bovenkaaksbeenderen zaten , waren 

 kegelvormig van gedaante , zeer veel langer , en vormden ongetwijfeld 

 krachtige verdedigingswapens. De achterste hoorns waren het grootst, 

 en hunne platte beenpitten toonen aan dat zij plat waren, en misschien 

 vertakt. Alle beenige steunsels der hoorns waren vast , van buiten zacht, 

 en geen van allen vertoont randen of richels. Of beide seksen hoorns 

 hadden , kan niet uitgemaakt worden , doch waarschijnlijk was dit wel 

 het geval." 



Dergelijke vormen als het dinoceras vertoont het JJintatherium , dat 

 door leidy in de midden-eocene lagen der Uintah-bergen , in het terri- 

 torium Wyoming, gevonden is. 



De nakomelingen der dinoceraten zijn waarschijnlijk de D i n o t h e- 

 r i ë n , diereu welker beenige overblijfselen in de miocene lagen van 

 Europa en Klein-Azie zijn gevonden. Het Dinotherium was een reus- 

 achtig slurfdier, dat echter nog vijf tapirachtige kiezen had, terwijl 

 de slurfdieren van onzen tijd, de olifanten, slechts één volledige kies 

 in elke kaakhelft hebben. Op de grenzen van de mioceen- en plioceen- 

 periode verscheen, als nakomeling van het dinotherium, de Mastodon, 

 welke nog verscheidene , met tepelvormige knobbels bezette kiezen be- 

 zat. Na het uitsterven der mastodonten verscheen , als hun nakome- 

 ling in het diluvium , vooral in den ijstijd, de mammoet, Elephas 

 primigenius, en op dit dier volgde eindelijk in den tegenwoordigen tijd 

 de familie der eigenlijke olifanten. 



Wij zullen hier niet verder over dezen zijtak der slurfdieren spreken , 

 maar gaan nu over tot de nakomelingen van den coryphodon in den 

 tak der onevenvingerigen. 



Ten minste acht familiën van onevenvingerige dieren zijn er in de 

 tertiaire lagen der aardkorst gevonden, namelijk 1°. de familie van het 

 Brontotherium , welke, den zijtak der slurfdieren zeer na staande, in 

 den miocenen tijd in talrijke vormen bestond, doch in den pliocenen 



