DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 207 



gedaante gelijkt het meest op die van den hedendaagschen tapir, en 

 zij onderscheiden zich , gelijk dit dier , door wel ontwikkelde neus- 

 beenderen en wijde neusholten, 't welk op de aanwezigheid van een 

 korten bewegelijken snnit of slurf wijst. Snijtanden en hoektanden be- 

 antwoorden in grootte en vorm vrij wel aan die van den tapir, doch 

 de kiezen zijn daarentegen zeer verschillend , en gelijken meer op die 

 van het neushoorndier. Ook in den bouw der pooten onderscheidt het pa- 

 laeotherium zich van den tapir, daar het voor en achter drie , met hoeven 

 bekleede , teenen bezit , terwijl de tapir aan den voorpoot vier teenen heeft. 



Behalve in de klassieke vindplaats — het gips van Montmartre — 

 zijn er vele beenderen van Palaeotheriden gevonden in de leemlagen 

 van Trohnstetten in Zwaben ; bij Gösgen in het kanton Solothurn ; bij 

 Delsberg in het kanton Bern ; bij Maurmont in het kanton Waadt , en 

 in de eocene lignieten van Vaucluse. 



Als nakomeling der Palaeotheriden, vooral van het Palaeotherium me- 

 dium, beschouwt men het Anchitherium, dat slanker gebouwd en hooger 

 op de pooten was, doch welks gebit nog zeer veel op dat van het 

 palaeotherium gelijkt. De pooten zijn evenwel verschillend gevormd: 

 bij het anchitherium zijn de beide neventeenen zwakker ontwikkeld 

 dan bij het palaeotherium , en zij raakten nog slechts met de punten 

 aan den grond, zcodat het anchitherium slechts op den middensten 

 of derden teen kon steunen. Het anchitherium behoort tot het onder- 

 en midden-mioceen, en is onder anderen gevonden te Sansan in het 

 departement du Gers , en in het miocene zand van Orleans: in Noord- 

 Amerika vond men slechts enkele beenderen van anchitherium in de 

 miocene lagen van Oregon en Nebraska. 



Een onmiddellijke afstammeling van het anchitherium is het Hippa- 

 rion , welks beenderen in de boven-miocene lagen van Pikermi bij Athene 

 zijn gevonden. Het hipparion gelijkt min of meer op den thans leven- 

 den zebra; zijn gebit staat dichter bij het hedendaagsche paard dan 

 bij het anchitherium, en de voet is drieteenig; de beide buitenste 

 teenen zijn rudimentair, zij konden den bodem niet meer bereiken, 

 en hadden slechts het kenmerk van achterklauwen. Het hipparion gaat 

 door het pliocene Equus fossilis rütimeyer of Equus Stenonis cocchi, 

 in den vorm der thans levende paarden over , die reeds in de jongere 

 europeesche paalwoningen in grooten getale voorkomen: daarentegen 

 ontbreken paarden in de oudere europeesche paalwoningen uit den 

 zoogenoemden steentijd. 



