DE PALA.EONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 209 



in zijn plaats verschijnt een vierde vorm, Miohippus. Dit. geslacht staat 

 wel na aan het Anchitherium van Europa , doch vertoont evenwel eenige 

 belangrijke verschillen. De drie teenen van eiken voet zijn bijna even 

 groot, en er is nog een rudiment van het vijfde middenvoetsbeen. Alle 

 bekende soorten van dit geslacht zijn grooter dan de mesohippus, en 

 geen van allen overschrijdt het mioceen. 



Het geslacht Protohippus van het onder-plioceen gelijkt nog meer op 

 een paard, en eenige soorten van dit geslacht waren zoo groot als een 

 ezel. Dit dier had nog drie teenen aan eiken voet, maar slechts de 

 middenste, aan den eenigen teen van den voet van het paard beant- 

 woordende , raakte den bodem aan. Dit geslacht gelijkt zeer veel op 

 het enropeesche Hipparion. 



In het midden-plioceen ontmoeten wij de laatste verandering — vóór 

 het verschijnen van het tegenwoordige paard — in het geslacht Plio- 

 hippus, dat reeds de kleine achterhoeven heeft verloren , en ook in andere 

 opzichten zeer veel op ons paard gelijkt. Eerst in het boven-plioceen 

 verschijnt het eigenlijke paard, Equus , en voleindigt de afstammings- 

 reeks: het kruiste in het diluvium in geheel Noord- en Zuid-Amerika 

 rond, doch stierf echter kort daarna uit. Dit geschiedde lang vóór de 

 ontdekking der Nieuwe wereld door de Europeanen ; waarom evenwel 

 het paard in Amerika uitgestorven is, weet men niet. Behalve de bo- 

 venvermelde kenmerken bestaan er nog vele anderen in het geraamte 

 en den schedel , zoowel als in de tanden en de hersenen van de veertig 

 en meer tusschen Eohippus en Equus staande soorten, waardoor aan- 

 getoond wordt dat de overgang van een eocenen eohippus tot het te- 

 genwoordige paard in de opgesomde reeks heeft plaats gehad, een feit 

 dat door de fossielen die in het museum van New-Haven bewaard wor- 

 den, aan eiken anatoom wordt bewezen. 



Dit punt echter, de langzame verandering in den loop van misschien 

 millioenen jaren, van den eohippus in het tegenwoordige paard, is 

 zoo belangrijk, dat wij er nog iets over moeten zeggen. Prof. Marsh heeft 

 in 1874 een werkje geschreven, getiteld: Fossil horses in America, en 

 in 1879 een ander, getiteld: Polydactile horses, recent and extinct, en 

 uit deze werkjes nemen wij de volgende zinsneden over. "Men zegt 

 dat de inboorlingen van Amerika, toen zij voor het eerst de paarden 

 zagen, die door de Spanjaarden uit Europa waren overgebracht, het 

 voor hen nieuwe dier "het beest met één vingernagel" noemden. En 

 inderdaad, de enkelvoudige hoef aan eiken voet is het meest onder- 



