210 DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDTEREN. 



scheidende kenmerk van het hedendaagsche paard." Het is algemeen 

 bekend dat het paard op één vinger (den derden) loopt, en dat de 

 overige middenhandsbeenderen en middenvoetsbeenderen en vinger- 

 kootjes die de hand en den voet van den mensch en van andere dieren 

 vormen, bij het paard ontbreken. "Doch nevens den eenigen vinger 

 van het gewone paard vindt men , onder de huid verborgen , twee dunne 

 priemvormige beenderen , de zoogenoemde "griffelbeenderen", en die 

 klaarblijkelijk de overblijfselen zijn van twee andere teenen , die bij de 

 voorvaders van het paard wel ontwikkeld waren. De waarneming en 

 het onderzoek van fossiele beenderen heeft geleerd dat, als er in een 

 geslacht van dieren vingers of teenen verdwijnen, die verdwijning in 

 de volgende orde gaat: van vijf vingers verdwijnt het eerst de eerste 

 of binnenste, vervolgens de vijfde of buitenste, dan de tweede, en 

 het laatst van allen de vierde. De derde blijft altijd over, zooals 

 bij het paard. "Amerika ," zegt marsh , "is de oorspronkelijke woonplaats 

 van het paard, en gedurende het geheele tertiaire tijdvak werd dit 

 werelddeel bewoond door paardachtige dieren van vele en verschillende 

 vormen. Ofschoon zij allen vóór de ontdekking van dit werelddeel uit- 

 stierven , verkondigen toch hun vele overblijfselen den geslachtsboom 

 van het paard in een bijna onafgebroken opvolging van vormen. 



"Onderzoeken wij de overblijfselen van de oudste vertegenwoordigers 

 van het paard in Amerika, dan blijkt het ons dat deze dieren veel- 

 vingerigen en klein van gestalte waren. Hoe dichter wij het tegenwoor- 

 dige tijdperk der aardgeschiedenis naderen , des te meer nemen de paard- 

 achtige dieren in grootte toe, en tevens vermindert het aantal der 

 teenen, totdat het tegenwoordige paardetype was voortgebracht." Wij 

 willeu de veranderingen in het getal der vingers in deze groep, van 

 haar eerste verschijning tot op den tegenwoordigen tijd, nagaan. Daartoe 

 dienen de volgende afbeeldingen. 



Verder moet ik nog even herinneren, dat ik in de vorige regels 

 herhaalde malen reeds er op gewezen heb , dat in sommige vormen 

 de ellepijp en het kuitbeen zich niet ontwikkelen of rudimentair blij- 

 ven , of wel dat de ellepijp met het spaakbeen , en het kuitbeen met 

 het scheenbeen vergroeien of versmelten. Ook dit zal uit de volgende 

 afbeeldingen blijken. 



"De eerste voorvader van het paard, die evenwel nog niet ontdekt 

 is, had ongetwijfeld vijf teenen aan eiken voet (Fig. 7). De ellepijp 

 was waarschijnlijk niet vereenigd met het spaakbeen , en het kuitbeen 



