DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 



215 



ting van alle handwortel- en voetwortelbeenderen en verbreeding van 

 de middensten , waardoor het gewricht steviger werd , en 



4°. een toeneming iu grootte van den derden vinger, ten koste van 

 de anderen aan weerszijden, totdat deze alleen het lid vormde. 



"Dit is, zegt marsh, een schets van de wijze waarop het tegenwoor- 

 dige paard afstamt van zijn vierteenigen voorvader , den eocenen eohip- 

 pus. Er schijnt geen opene ruimte in de lijn van afstamming te zijn , 

 want de thans bekende overblijfselen vertegenwoordigen eiken belang- 

 rijken tusschenvorm. Als wij nagaan hoe sterk deze groep in het ge- 

 heele tertiaire tijdvak in Amerika Vertegenwoordigd was, dan komt 

 het ons zeer vreemd voor, dat geen van al die soorten bestaande ge- 

 bleven is, en dat wij ons tegenwoordig paard aan de Oude Wereld te 

 danken hebben." 1 



Fig. 14. 



3 3 



1 . Voorpoot . 

 II. Achterpoot. 



2. Rudiment van den tweeden teen. 



3. Derde teen. 



4. Rudiment van den vierden teen. 



a . Spaakbeen . 



b. Ellepijp. 



c . Scheenbeen 



d. Kuitbeen. 



van Equus. 



1 O. C. marsh, Fossil horses in America. 



(Slot volgt.) 



