EENE WANDELING DOOR DEN VULKANISCHEN EIFEL. 223 



Toen wij op den top gernimen tijd van het prachtig uitzicht geno- 

 ten hadden en van den vermoeienden tocht uitgerust waren, keerden 

 wij langs denzelfden weg terug en kwamen tegen 5 uur te Bertrich aan. 



Wij hebben nu aan het eerste belangrijke punt van den Eifel een 

 bezoek gebracht, n.1. Bertrich en zijne omgeving. 



Wij overnachten in Bertrich en staan den volgenden morgen vroeg 

 weder gereed, om den tocht door den Eifel te aanvaarden. 



Nadat wij Bertrich achter ons hebben liggen , volgen wij weder den 

 straatweg, en slaan den weg in, dien wij gevolgd zijn om naar de 

 Kasekeller te gaan; deze weg stijgt meer en meer, en is rechts 

 door steile , niet zeer hooge rotsen begrensd , die grootendeels niet be- 

 groeid zijn. 



Wij bevinden ons hier in een nauw dal , waardoor een kleine zijtak 

 van de Erbisbach loopt. Het landschap gelijkt veel op dat wat het 

 Uesbachdal te zien geeft , doch het is veel woester en vertoont veel 

 meer afwisseling. Het pad loopt over den hoogen bergrug, die het 

 riviertje aan den linkeroever begrenst. De oevers van de beek bestaan 

 uit weidegrond , waarop hier en daar slanke populieren verrijzen. 



Steeds meer en meer stijgt de weg en als wij op den top van den 

 berg zijn aangekomen, zien wij een klein dorpje voor ons liggen, 

 Hontheim genaamd, dat er zeer landelijk uitziet, en waarvan de in- 

 woners hoofdzakelijk van landbouw en veeteelt leven. Voorbij dit dorp 

 strekt zich ten N.W. een uitgestrekt schieferplateau uit, waarop de vul- 

 kanen als lage kegels gelegen zijn; zoodra hebben wij Hontheim ook 

 niet achter ons of vóór ons vertoont zich eene uitgestrekte vlakte, 

 die met wei- en bouwland bedekt is , en waarop hier en daar een 

 vulkaan verrijst; dit alles, gevoegd bij de doodsche stilte, die er in 

 den omtrek heerscht, moet den wandelaar eenigzins weemoedig stem- 

 men , en ware het niet dat men overal groene velden zag , zou men 

 zich op de maan wanen. 



Wenden wij onze oogen links , dan zien wij , dat het plateau is in- 

 gesneden door eene rivier, de straks reeds genoemde Alf, die niet 

 ver van Hontheim een tweede vulkanisch gedeelte doorstroomt; het 

 is de Wartesberg. Deze berg, dien wij niet van onzen weg kunnen 

 naderen , bezit een krater , die aan de noordzijde verbroken is ; hij 

 bestaat uit slakken, die men daar in verscheidene groeven hakt, om 

 ze voor de wegen te gebruiken , die daardoor de noodige hardheid ver- 

 krijgen. Laten wij dus dezen berg, die zijne zuidelijke helling naar 



