224 EENE WANDELING DOOR DEN VULKANISCHEN EIFEL. 



ons toe keert, links liggen, en wandelen wij verder, dau zon men 

 denken , dat wij ons niet op vulkanischen grond bevonden , doch onder- 

 zoeken wij nauwkeurig den bodem , waaruit de landerijen bestaan , 

 dan zien wij onmiddellijk dat hij niet uit gewoon zand bestaat, doch 

 samengesteld is uit zoogenaamd vulkanisch zand of vulkanische asch , 

 't welk ook een produkt is dat bij eene eruptie wordt uitgeworpen. Bij 

 de snel op elkander volgende ontwikkeling van gassen en dampen, 

 die zich door de gloeiend vloeibare lava een uitweg banen , wordt deze 

 laatste in zeer kleine deeltjes verdeeld , die met kracht in de hoogte 

 worden geworpen ; daardoor wordt een hooge kolom van zand en asch 

 gevormd, die door den wind verder wordt gevoerd, en die eindelijk 

 als een aschregen op de aarde nedervalt. Dit zien wij bij de tegen- 

 woordig werkende vulkanen gebeuren, en heeft bij de uitgedoofde on- 

 getwijfeld eveneens plaats gegrepen. 



Overal zijn hier de landerijen met zulke asch bedekt , die zeer 

 vruchtbaar blijkt te zijn , wegens de groote hoeveelheid alkalizouten , 

 die er in bevat zijn. Het landelijk dorp Strotschbusch , dat wij nu 

 naderen, is geheel daarvan omringd en op sommige plaatsen, waar 

 men dat zand voor verschillende doeleinden heeft uitgegraven, neemt 

 men waar, dat het zeer dikke lagen vormt, die meestal horizontaal 

 boven elkander liggen. Het landschap kan door gebrek aan geboomte 

 en door den regelmatigen vorm der vulkanen die zich aan den hori- 

 zont vertoonen niet schoon genoemd worden ; doch wandelen wij ver- 

 der den weg naar Gillenfeld op , dan zien wij plotseling aan onze 

 rechterhand boomen verrijzen, die de aanwezigheid van water aan- 

 kondigen; de weg stijgt hier eenigzins en rechts ziet men door hoog 

 geboomte heen een groot blauw meer , waarvan wij den oever niet 

 kunnen bereiken of wij moeten laugs een steil voetpad den berg afdalen. 



Spoedig staan wij voor het heldere blauwe water en bevinden ons 

 in een dal , dat rondom door bergen omringd is. Men weet in het 

 eerst niet, wat men ziet en men vraagt zich als van zelf af, op 

 welke wijze dit meer met de omringende bergen ontstaan kan zijn. 



Hetgeen wij hier voor ons hebben heeft men een "Maar" genoemd. 

 In het algemeen zijn Maren ketelvormige verdiepingen , die of door 

 een wal van vulkanisch zand of door een krans omringd zijn , uit 

 stukken van het gesteente bestaande , dat doorbroken is : hier devon- 

 schiefer. Nooit is er lava uitgevloeid. Zij hebben een meestal ovalen 

 of ronden vorm, zijn dikwijls, doch niet altijd, met water gevuld, 



