226 BENE WANDELING DOOR DEN VULKANISCHEN EIFEL. 



het duurt niet lang of wij bevinden ons aan den rand van dit bosch 

 en een heerlijk landschap vertoont zich aan ons oog. Men heeft hier 

 een ver uitzicht over het Eifelgebergte , en het oog rust met genoegen 

 op het meer en meer boschrijke landschap. Het belangrijkste van deze 

 plaats is echter, dat zich hier twee Maren bevinden. Het grootste 

 van de twee noemt men het "Holzmaar" en ligt aan onze rechterhand ; 

 het kleinste heet het "Torfmaar" en ligt aan de linkerhand. 



Het Holzmaar bezit een helderblauwen waterspiegel, het Torfmaar 

 is niets dan een moeras, waarin het gras welig groeit. 



Het Holzmaar ligt weder in een ketelvormig dal , doch aan ééne 

 zijde is de rand doorbroken , zoodat wij zonder te klimmen van den 

 weg aan den oever kunnen komen. Slechts aan de zuidzijde is de in- 

 wendige helling van den rand met boomen begroeid; aan de noordzijde 

 is de bergrand verder van het Maar verwijderd en bestaat uit kale rotsen. 



Het heeft een ronden vorm en in tien minuten kan men het geheel 

 rondloopen. De inwendige helling is met lavabrokken , uitgeworpen 

 stukken Augiet, Veldspaat en Hoornblende (alle drie mineralen, die 

 tot de groep der Silicaten behooren) bedekt. 



Hoewel het niet te betwijfelen valt, dat dit Maar op dezelfde wijze 

 ontstaan is als het Pulvermaar en alle andere Maren van den Eifel, 

 is dit ten opzichte van het Holzmaar voor een leek niet zoo duidelijk 

 als ten opzichte van het Pulvermaar. 



Wij zetten nu onzen weg verder voort, die tot het dorp Eckfeld 

 langs uitgestrekte korenvelden voert. Van het Holzmaar komen wij in 

 een uur aan dit dorp, dat er zeer schilderachtig uitziet. De huizen 

 staan er zonder regelmaat door elkander, en daartusschen verheffen 

 zich hooge populieren; in plaats van menschen , zagen wij bijna niets 

 dan koeien , die er aan gewoon schijnen te zijn zonder bewaker rond 

 te dolen. Hoewel de huisjes er smerig uitzien, kan men toch zien, 

 dat hier zekere welvaart heerscht; het volk bebouwt het land en be- 

 kommert zich verder om niets. Overal ondervindt men gastvrijheid, 

 overal is men gereed om inlichtingen te geven. Men kan zich dan ook 

 gerust zonder wapen in deze eenzame streken wagen, daar men haast 

 zou kunnen zeggen : zulk volk weet van geen kwaad. 



Onze weg voert van Eckfeld af door eene zeer boschrijke streek, 

 en nadat wij nog het gehucht Buchholz zijn voorbijgegaan, dat wij op 

 de hoogte door dicht geboomte heen kunnen zien liggen, komen wij 

 eindelijk aan het smalle bergpad, dat naar Manderscheid voert. 



