234 SALLAND. 



Het schoonste sieraad van Boschwijk is een groote bloemtuiu , door 

 de oranjerie en het bosch voor de noorden- en oostenwinden beschut , 

 vriendelijk en zonnig — niet met een moderne bonte, karakterlooze 

 planten mozaiek overladen, maar met een rijke verzameling overblijvende 

 planten, zoo rijk als ik ze ergens hier te lande zag. 



Dio overblijvende planten waren voorheen onmisbaar in alle deftige 

 tuinen en boeiden niet alleen het oog, maar ook het verstand. Zij 

 speelden hare rol in de ouderwetsche tuintjes, wier zonnig en gezel- 

 lig beeld nooit verdwijnen zal uit de herinnering onzer eerste jeugd. 

 In die tuintjes waren de bloembedden symmetrisch gevormd evenals 

 thans, maar de planten zelve werden toen niet gedwongen, in digte 

 massa's opeen regelmatige figuren te vormen. Iedere plaut stond afzon- 

 derlijk of in een kleine groep. De blaauwe Monnikskap, de karmozijn- 

 roode Leeuwenbek , de witte en roode Vingerhoed , de rooskleurige en 

 blaauwe Akeleijen , de kostelijke Gras-anjers , de nooit overtroffen Provin- 

 cieroos, de witte Lelie, de Keizerskroon, de Tulp, de Ridderspoor , de 

 Goudsbloem , — elk stond op hare plaats ; elke plant kon men in haar 

 geheel bewonderen. Het kruid was niet aan de bloem , noch de bloem 

 aan het blad opgeofferd. 



Ook geneeskrachtige en aromatische planten en toekruiden voor de 

 keuken groeiden in die tuinen en herinnerden aan de heilzame wetten 

 van karel den groote. De Venkel , de Wijnruit , de Salie , de Lavendel , 

 de Kamille , allen hadden hare plaats en hare waarde voor het mensche- 

 lijk leven. In zulk een tuin laat shakespeare zijn Polixenes en Perdita 

 dwalen in diepzinnige gesprekken over de bloemen ; — in zulk een tuin 

 wandelden vondel en tesselschade en zong cats zijn Hofgedachten. 



En wilt ge zulk een tuin zien , geheel overeenkomstig onze meer- 

 dere beschaving en den verbazenden vooruitgang der wetenschap, — ga 

 dan naar Kew-Gardens bij Londen. Daar is de ware persoonlijkheid 

 der planten gelukkig nog niet opgeofferd aan de socialistische taarte- 

 pau-manie, die dochter van het fabriekwezen, dat allen geest doodt 

 en den mensch maakt tot een hulp- werktuig! Nederland kon ook zulke 

 tuinen hebben, als zijn botanisten Indië beter hadden gewaardeerd. 



Aan de overzijde van den weg ligt een onafgesloten gedeelte der 

 plaats met digt belommerde heuveltjes en een oud steenen prieel met 

 een breede bank — de geliefkoosde plaats van den zoetvloeijenden 



RHIJNVIS. 



Ondankbaar beroep , dichter te zijn voor een klein volk ! — De schuld 



