SALLAND. 235 



ligt niet bij de dichters , maar bij de staatsmannen. Hadden deze niot 

 uit kleingeestige jaloezie onze grootste veldheeren, maubjts en Wil- 

 lem iii den voet dwars gezet, wij zonden thans tienmaal grooter zijn, 

 tot zegen voor Europa. 



Een kleine sloot langs den weg is bedekt met de hooggele bloemen 

 van het Blaaskruid {ütricularia vulgaris). Deze plant heeft een sprekend 

 karakter. Hare bladen hebben den vorm van zeer fijn verdeelde wortel- 

 vezels, in het water drijvend en gesteund door blaasjes, die in de 

 bladhoeken of op de geledingen gegroeid zijn. Onder het vergrootglas 

 zien die blaasjes 'glasachtig blaauw. Uit deze wortelachtige bladen 

 rijzen de kale gladde bloemstelen hoog boven het water en dragen 

 aan hun top groote hooggele helmvormige bloemen met kleine roode 

 vlekjes geteekend. 



De type van dit geslacht staat op zichzelf. De andere waterplanten 

 wortelen in den bodem der sloot of drijven met de wortels op het water. 

 Zij drijft op haar teere fijn verdeelde bladen , door de blaasjes gesteund. 



Die blaasjes hebben een zonderlinge eigenschap. Aan eene zijde be- 

 vindt zich een opening , waardoor kleine waterdieren naar binnen ko- 

 men en gevangen worden, daar een alleen naar binnen opengaande klep 

 den uitgang belet. De blaasjes werken dus als vallen ; dikwijls vindt 

 men daarin diertjes, die door het vocht, dat de blaasjes van binnen 

 afscheiden , allengs worden verteerd. 



Een dieren-etende plant dus, en door darwin in zijn lnsectivorous 

 Plants voortreffelijk beschreven. 



Heeft de Ütricularia bepaald die diertjes noodig als voedsel ? — Dit 

 is nog niet bewezen, evenmin als van de andere zoogenaamde vleesch- 

 etende planten. — Er zijn echter in Brazilië Utricularia's dieopboomen 

 groeijen en bij welke de blaasjes alleen dienen als bewaarplaatsen, die 

 de plant in drooge tijden van water voorzien. 



Het geslacht ütricularia is over het geheelc vasteland der aarde, met 

 uitzondering der poollanden, verspreid. Niet minder dan 131 soorten 

 zijn tot heden beschreven ; allen dragen meer of minder hetzelfde karak- 

 ter. Kosmopolieten zijn zeer zeldzaam onder de hooger ontwikkelde plan- 

 ten, kosmopolitische geslachten hebben een groote beteekeuis voor de 

 plant enge ographie. De Utricularia's, hoewel grootendeels waterplanten , 

 verspreiden zich niet gemakkelijk en moeten dus, waar zij voorkomen, 

 inheemsch zijn. Iu haar wezen ligt iets gebrekkigs, iets halfs , evenals 

 bij de Marentakken, de Orobancke, het Warkruid en de Monolropa. 



