236 S ALL AND. 



Hare bloemen gelijken veel op die van zeer ontwikkelde plantenvormen. 

 Hare familie , de Lentïbularineeën , staat met nog een paar kleine groepen 

 tusschen de magtige Ericaceeën en Primulaceeën. — Dergelijke groepjes , 

 zoo geheel op zichzelve staande en toch zoo algemeen vertegenwoordigd, 

 geven den vriend der natnnr veel te denken. 



Wij verlaten Boschwijk en slaan een zijweg in naar Dalfsen. Deze 

 weg loopt door een zeer boschrijke streek. Hier liggen de landhnizen 

 de Horte en Mataram , beiden gesticht in een tijd , toen onze oude ge- 

 slachten nog niet ontzenuwd werden in de Utricularia-blaasjes , die wij 

 groote steden noemen. De Horte draagt haar naam naar eene plant 

 die ook Ratelen genoemd wordt (Rhinanthus major) , een zeer lastig 

 onkruid , dat echter door vlijtige cultuur wordt verdreven. Bij de oude 

 Skandinaviërs heette het Loke's-beurs en Loke's-haver. De groote vlie- 

 zige vruchten maken door de zaden een rammelend geluid. Vandaar 

 de Friesche naam vau Rinkelbellen. Deze plant is het kenmerk van 

 verwaarloosde akkers. Hier vond ik haar echter niet. De naam van 

 de plaats is dus niet eigenaardig ; misschien is de plant hier voorheen 

 talrijk geweest. 



Het bosch bestaat voornamelijk uit eiken, lijsterbessen, klaterpopels 

 en kurk-iepen ; de geoorde wilg (Salix aurita) , een lage heester met 

 kleine rimpelige blaadjes is hier zeer talrijk. 



In het gras langs de voetpaden groeit, behalve de wilde anjelier, een 

 hooge lichtblaauwe Campanula, die wegens haar sterk voortwoekeren- 

 den wortel een lastig onkruid kan worden en hier en daar "duivelsch 

 naaigaren" heet. Deze plant (C. rapunculoïdes) is hier algemeen, maar 

 elders in ons land minder verspreid. Zij schijnt met graangewassen uit 

 oostelijk Europa hierheen te zijn gekomen, want het meest vindt men 

 haar op of bij bouwlanden. Dit is altijd een bewijs van vreemden oor- 

 sprong en geldt ook voor de klaprozen , korenbloemen , den Bolderik , 

 den Venusspiegel en de Riddersporen. 



De flora draagt hier het kenmerk dat aan lage vochtige landen eigen 

 is , doch wijkt door de Dianthus en Campanula bepaald van de Holland- 

 sche vlakten af. Daarentegen is in Holland de roode koekoeksbloem {Lych- 

 nis diurna) veel algemeener dan hier , terwijl aan de Geldersche en Gooi- 

 sche bosschen het gele Zwartkoren {Melampyrum pratense) eigen is. 



De Dianthus stamt van de Duitsche bergen; het zwartkoren is een 

 dochter van het schrale heidezand , de koekoeksbloem groeit het rijkst 

 in de bosschen op moerassigen veengrond. 



