SALLAND. 243 



Zij stamt af uit Centraal-Azië en heeft zich van daar verspreid , oost- 

 waarts tot in het Amoer-gebied en Japan en westwaarts tot Midden- 

 Europa, van zuidelijk Zweden tot noordelijk Italië en Griekenland. — 

 Zij ontbreekt echter in westelijk Spanje, Portugal, westelijk Frankrijk 

 en geheel Groot-Brittannië. — Wel een bewijs dat zij zich eerst in lateren 

 tijd van uit Azië naar Europa heeft verspreid en welligt nog daarmede 

 bezig is. Haar bijnaam Britaunica heeft zij bij vergissing ontvangen. 

 Waarschijnlijk hebben oude schrijvers, die de planten meer uit boe- 

 ken dan uit de natuur kenden , haar gehouden voor de Herba Bri- 

 tannica , een heilzaam , bloedzuiverend kruid , dat volgens plinius door 

 de Eomeinen in Friesland als algemeen gebruikt geneesmiddel werd 

 aangetroffen en zeer werd gewaardeerd. — De beschrijving van plinius 

 komt echter volstrekt niet overeen met onze plant, die bovendien de 

 genoemde geneeskrachtige eigenschap niet bezit. — Dat de plant door 

 plinius bedoeld de Waterzuring (Rumex Rydrolapathum) is geweest , zoo- 

 als Munting in zijn verhandeling beweert , komt mij wel aannemelijk 

 voor. Genoeg dat het onze Inula niet kan geweest zijn en deze dus 

 dubbel ten onregte den naam "Britaunica" draagt. 



Bij de brng, waar de Regge in de Vecht uitloopt , wiegelden weder 

 de hooge bloemen der Veronica longifolia. Het stadje Ommen lag zoo 

 vriendelijk in 't avondzonlicht. — Op zulke kalme zonnige avonden , als 

 het groen zoo onbeschrijfelijk klaar tegen het oraujeroode westen af- 

 steekt, verbeeldt men zich gemakkelijk een volmaakte wereld.— Niet 

 ver van hier ligt een bedelaars-gesticht, waar het uitvaagsel des volks 

 en het ontslagen geboefte een tamelijk lui leven leidt op onze kosten. 

 Zulke gestichten moesten in Nederland niet zijn. Zij moeten den eerlij- 

 ken landbouwer ergeren. Het kwaad in de maatschappij moet , even- 

 als het kwaad in ons ligchaam, onverbiddelijk uitgesneden en verwij- 

 derd worden. Niet hier, waar ze als ongeneeslijke wonden den om- 

 trek verpesten , maar op Nieuw-Guinea of Ceram moest Nederland zijn 

 strafkolouiën vestigen. 



De meest verlichte en menschlievende wijsgeeren der oudheid be- 

 schouwden de verbanning of den dood niet als straf, maar als het zekerste 

 middel tot voorkoming der zwaarste misdaden, noodzakelijk tot het be- 

 houd van den Staat; tegenwoordig heeft het er veel van of men den 

 Staat wil opofferen aan het welzijn der misdadigers. 



(Slot volgt.) 



