DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN 

 DE HOEFDIEREN, 



DOOR 



Dr. T. C WIN KL ER. 



(Vervolg en slot van blz. 215). 



Van de talrijke vormen der onevenvingerigen die in de tijden van 

 het eoceen en het mioceen op aarde leefden , zien wij dus slechts drie 

 familiën tot in onzen tijd blijven bestaan, namelijk die van den neus- 

 hoorn der Oude Wereld, van den t a p i r en van het paard: alle 

 overige familiën der onevenvingerigen ziju uitgestorven. Dit merkwaar- 

 dige verschijnsel doet ons vragen: aan welke inrichting in hnn orga- 

 nisatie hebben die drie familiën het te danken , dat zij tot in den tegen- 

 woordigen tijd in stand gebleven zijn, terwijl zooveel andere familiën, 

 die gelijktijdig bestonden, uitgestorven zijn? Wij mogen aannemen 

 dat de neushoorndieren, de tapirs en de paarden zekere organische 

 voorrechten bezaten, waardoor zij in staat waren den strijd voor het 

 bestaan met goed gevolg te voeren en over die ondergegane vormen 

 te zegevieren. 



Als wij onze opmerkzaamheid vestigen op die beenige overblijfselen, 

 welke in de aardlagen het best bewaard gebleven en het minst bescha- 

 digd zijn, namelijk de tanden en de beenderen van den voet, dan blijkt 

 het ons dat alle familiën die een gebit verkregen hebben , uit tanden 

 bestaande , geschikt tot het eten van planten , en waarbij tevens het 

 getal der teenen verminderd is , dat zulke familiën den ondergang ont- 

 komen zijn. Die familiën echter, welke zulke vormen, gunstig voor een 



