246 BE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 



aan twijfelen of deze oudste voorvader van de paarden der Oade Wereld 

 ook van planten heeft geleefd, doch in elk geval waren het anchithe- 

 rium en het hipparion plantenetende dieren. In den strijd voor het bestaan 

 echter zegevieren altijd de plantenetende dieren over de vleeschetenden , 

 omdat plantaardig voedsel betrekkelijk met minder krachtsinspanning 

 te verkrijgen is dan vleeschspijs. Het gebit der overige eocene en ge- 

 deeltelijk ook der miocene onevenvingerigen , bewijst ons dat zij vleesch- 

 etende, in elk geval ten minste dat zij allesetende, omnivore, dieren waren. 

 Slechts de miocene neushoorndieren en tapirs verkregen een voor plan- 

 tenvoedsel geschikt gebit, en die voor de voeding zoo gunstige om- 

 standigheid verklaart ons het nog tegenwoordig aanwezig zijn van neus- 

 hoorndieren en tapirs. Ten opzichte van het gebit zijn de neushoorndieren 

 en tapirs even gunstig bedeeld als de hedendaagsche paarden , doch dit 

 is niet het geval betreffende de bewegingsorganen, en daarom mogen 

 wij hen als uitstervende familiën beschouwen. 



In de geslachtenreeks van de paarden der Oude Wereld zien wij dat 

 de voet hoe langer hoe eenvoudiger of gereduceerd wordt. Onder de 

 woorden vereenvoudiging, eenvoudiger word e-n of r e- 

 ductie van een lidmaat, verstaan de zooiogen een proces waar- 

 door het getal der teenen verminderd wordt, zoodat dus een vijftee- 

 nige of een vierteenige voet, door vergroeiing of verlies van de mid- 

 denvoetsbeenderen , in een éénteenigen of twesteenigen verandert. 

 Kowalevsky heeft het eerst op dit proces opmerkzaam gemaakt '. De 

 drieteenige voet van het palaeotherium vertoont zich, wel is waar , 

 nog bij het anchitherium , maar bij dit laatste is de middenste (derde) 

 teen veel sterker ontwikkeld, en draagt hij bijna alleen den last van 

 het lichaam , terwijl de tweede en de vierde teen slechts onvolledige 

 steuusels vormen. Bij het hipparion vergroot de middenste teen zich 

 nog meer, en do tweede en vierde teen hebben slechts de beteekenis 

 van achterklauwen. Bij het hedendaagsche paard verdwijnea ook deze 

 achterklauwen , en slechts de tot deze beenderen behoorende midden- 

 voeisbeenderen blijven als dunne, niet tot eenig gebruik dienende, 

 priem vormigo beendereu , de zoogenoemde griffelbeenderen, 

 over: het tegenwoordige paard steunt slechts op den eeniglijk over- 

 geblevenen middensten (derden) teen alleen. En met die vereenvoudi- 

 ging van den voet gaat een mechanisch betere verbinding van den 



JPalaeontographica, Deel XXII, bl. 154, 



