DÊ PALAEONTOLOGtSCHE GESCHIEDENIS VAN DR HOEFDÏEREN. 24.7 



middenvoet met de voetwortelbeenderen gepaard. Het middeuste mid- 

 denvoetsbeen van het paard, dat den niiddensten teen draagt, ver- 

 bindt zicb niet slechts met het , in den loop der palaeontologische ont- 

 wikkeling», breeder gewordene middenste voetwortelbeen van de onderste 

 of distale reeks (het os magnum aan den -voorpoot , het os cuneiforme 

 aan den achterpoot) maar ook met de zijdelingsche of laterale voet- 

 wortelbeenderen van de zelfde reeks. Bij het paard bestaat dus , even- 

 als bij het hipparioa, de gunstigste mechanische verhouding voor de 

 verbinding van den voet met den onderarm en het scheenbeen. 



Beschouwen wij daarentegen de verbinding van de middenvoets- en 

 voetwortelbeenderen bij de drioteenige oneven vingerigen , dan zien wij 

 dat elk middenvoetsbeen een voetwortelbeen voor zich alleen in beslag 

 neemt , een wijze van verbinding die voor de verrichtingen van den 

 middenvoet en den voetwortel veel ongunstiger is. En daarbij komt 

 dat een grooter getal van teenen ook grootere onkosten van voeding 

 vordert: elke teen heeft zijn eigene spieren, zijn eigene zenuwen en 

 bloedvaten, en al die organen hebbeu toevoer van bloed tot hun voe- 

 ding noodig. Een enkele teen aan eiken voet bespaart derhalve , tegen- 

 over een diieteenigen voet, ton minste de helft aan voedingsmateriaal. 



Nu willen wij een blik werpen op den stamboom der evenvin- 

 ge r i g e dieren. 



De evenvingerigen worden door kowalevsky verdeeld in knobbel- 

 tandige evenvingerigen, Paridigltata bunodonta , die de ouder- 

 orde der zwijnachtige dieren vormen , en halfmaantan- 

 dige evenvingerigen, Paridigitata selenodonta , die de onder-orde 

 der herkauwende dieren uitmaken. 



Om do knobbeltandige evenvingerige dieren der noordamerikaansche 

 tertiaire lagen te bestudeeren, kunnen wij wederom geen beteren gids 

 vinden dan Prof. marsh. Deze geleerde houdt het type der knobbel- 

 tandige evonvingerigeu voor het oudste : het moet zich van den stam 

 der oneveuvingorigen afgescheiden hebben , nadat deze laatsten zich van 

 de primitieve hoefdieren hadden afgescheiden. 



In de coryphodon-lagen van Nieuw Mexico komt het oudste tot heden 

 gevondene evenvingerige dier voor, dat evenwel slechts uit enkele brok- 

 ken van beenderen bekend is. Deze overblijfselen vertoonen echter duide- 

 lijke kenmerken dat zij aan een zwijnachtig dier hebben toebehoord : 

 zij behooreu tot het geslacht Eohyus. In de lagen daarboven, en moge- 



16 





