248 DE PALAEONTOLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDlEREN. 



lijk ook op den zelfden horizon , is het geslacht Helohyus niet zeldzaam , 

 en wel in verscheidene soorten. De echte kiezen van dit geslacht 

 gelijken zeer veel op die van het miocene Hyracotherium in Europa, 

 dat voor een oneven vingerig dier wordt gehouden , terwijl Helohyus zeker 

 niet daartoe behoort maar klaarblijkelijk een echte voorvader in de 

 rechte lijn is van de tegenwoordig levende zwijnen. "In dat type zoo 

 vol levenskracht," zegt marsh, "'t welk bestemd was om verscheidene 

 geologische omwentelingen te doorleven, schijnt het streven te hebben 

 bestaan om zijtakken voort te brengen , die zich zeer specialiseereu en 

 weldra uitsterven , daar zij niet in staat zijn zich naar nieuwe voor- 

 waarden van bestaan te schikken. Het smalle pad van het voortdurende 

 zwijnentype is , door den geheelen tertiairen tijd heen , als bestrooid 

 met de overblijfselen van zulke opschietende spruiten, terwijl het typi- 

 sche zwijn met een nooit verzaakte volharding, in den warboel der 

 veranderingen en ontwikkelingen bestaande gebleven is, en nog heden 

 ten dage in Amerika leeft." 



In het onder-eoceen vinden wij het geslacht Parahyus , waarschijnlijk 

 een van die kortlevende zijtakken. Dit dier had een veel grootere ge- 

 stalte dan de hoofdstam , en het getal zijner teenen was vermiuderd. 

 In de dinoceras-lagen of het middenste mioceen vinden wij nog een 

 anderen vertegenwoordiger in het geslacht Reloliyus, 't welk het laat- 

 ste is in de reeks in het amerikaansche mioceen. Al deze oude suïdea 

 of zwijnachtige dieren schijnen, met uitzondering waarschijnlijk van 

 parahyus , vier teenen , allen op den bodem steunende , gehad te hebben. 



In het onder-mioceen vinden wij het geslacht Perchoerus , ook een echt 

 zwijnentype, en daarnevens vele overblijfselen van een grooteren vorm , 

 het Elotherium. Dit laatste geslacht komt in Europa ongeveer op den 

 zelfden horizon voor, en de beenderen, in beide werelddeelen gevon- 

 den, zijn in de hoofdzaak volkomen aan elkander gelijk. Dit geslacht 

 is een ander voorbeeld van de zoo even vermelde afwijkende takken 

 van het zwijnentype. Sommige soorten waren bijna zoo groot als een 

 neushoorndier, en allen hadden slechts twee den grond aanrakende teenen : 

 de beide buitenste teenen waren, gelijk bij de thans levende zwijnen, 

 slechts vertegenwoordigd door kleine , onder de huid verborgene stomp- 

 jes (achterklauwen). 



In het boven-mioceen van Oregon zijn zwijnachtige dieren veelvul- 

 dig, en grootendeels behooren zij tot het geslacht Thinohyus, na ver- 

 want aan den thans levenden pecari , Dicotyles ; slechts heeft het eerst- 



