ÖE PALAEONTOLOGÏSCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 249 



genoemde een grooter getal vau tanden en eenige andere onderscheidende 

 kenmerken. 



In het plioceen zijn zwijnachtige dieren talrijk, en alle tot heden 

 ontdekte ^amerikaansche vormen zijn na verwant aan Dicotyles. Het ge- 

 slacht Platijgonus is door verscheidene soorten vertegenwoordigd, waarvan 

 een in de postpliocene lagen van Noord- Amerika zeer talrijk is; het 

 is klaarblijkelijk het laatste voorbeeld van een zijtak , voor dat de aineri- 

 kaansche zwijnachtige dieren hun toppunt in den thans levenden pecari 

 bereikten. De voeten van deze soort vertoonen eenigszins het ken- 

 merkende der herkauwende dieren , bij voorbeeld door het vergroeien 

 der middenvoetsbeenderen. Het geslacht Platygonus stierf in het post- 

 pliocene tijdvak uit, en de latere, alsmede de thans nog levende soor- 

 ten zijn echte pecari's. Van het echte zwijn, Sus, het hertzwijn, Poreus, 

 het wrattenzwijn, Phacochoerus , en het verwante rivierpaard, Hippo- 

 potamus, — de zwijnachtige dieren der Oude Wereld — zijn geen ontwij- 

 felbare overblijfselen in Amerika gevonden. 



De knobbeltandige evenvingerigen der Oude Wereld 

 worden door een veel geringer getal van fossiele overblijfselen verte- 

 genwoordigd. Volgens kowalevsky zijn er te Mauromont enkele tanden 

 en brokken van kaken gevonden , die duidelijk van zwijnachtige dieren 

 afkomstig zijn, maar andere deelen van het geraamte dezer dieren zijn 

 niet ontdekt. Kowalevsky ziet in die tanden van Mauremont het be- 

 wijs dat de splitsing der evenviugerige dieren in knobbeltandigen en 

 halfmaantaudigen reeds iu het onder-oceen gebeurd was , en hij meent 

 dat de vele geslachten met zeer diklobbige kiezen , zooals Dichobune , 

 Choeropotamus en Rhagatherium , die ook in die lagen voorkomen , en 

 als overgangen tusschen de beide hoofdgroepen te beschouwen zijn , 

 ons leeren dat wij niet zeer ver van het verdeelingspuut verwij- 

 derd zijn. 



Hoe gebrekkig alle overblijfselen van fossiele knobbeltandige even- 

 vingerigen , die in Europa gevonden zijn , ook wezen mogen , gelooft 

 kowalevsky toch dat er desniettemin duidelijk uit blijkt , dat wij reeds 

 in het eoceen twee of meer ontwijfelbaar zwijnachtige dieren vinden , 

 die wij voor vierteenig mogen houden , en dat hunne ledematen naar 

 het, aan alle evenvingerigen gemeene, type waren ingericht. Als dit 

 type beschouwt kowalevsky den poot van den thans levenden Hippo- 

 potamus. 



Als naaste afstammeling van do eocene zwijnachtige dieren noemt 





