250 DE PALAEONTOLOGISCFtE flRSCIIÏEDENTS VAN DE HOEFDÏEREtf . 



kowalevsky het ouder-miocene Choerotherium , op wolk dier, in het 

 bovea-mioceen , Palaeochoerus en Sus volgden. Het echte zwijn leefde 

 dus , volgens kowalevsky , reeds in het boven-miocene tijdvak , en uit 

 dien hoofdstam ontsproten twee takken , namelijk Phacochoerus en Dico- 

 tyles. Als een zijtak beschouwt kowalevsky het tegenwoordig levende 

 rivierpaard , Hippopotamus, welks afkomst echter in 't duister ligt. Even 

 duister is de palaeontologische ontwikkeling van den Entelodon , een 

 zwijnachtig dier, dat in het onder- of midden-mioceen uitstierf. De 

 Entelodon is overigens, volgens kowalevsky, de eenige zwijnachtige 

 zijtak die den tegenwoordigen tijd niet bereikte , en hij verklaart den 

 ondergang van dat geslacht gedeeltelijk door de ongunstige mechanische 

 verhoudingen van zijn ledematen; terwijl de hoofdstam der zwijnachtige 

 dieren den tegenwoordigen tijd bereikt heeft, omdat de ledematen dezer 

 laatston door betere verbindingen van de midden voetsbeenderen met 

 den voetwortel, betere voorwaarden voor de bewegelijkheid van den 

 voet verkregen hadden. 



De kiezen van de knobbeltan dige evenvingerigen , die in het eocene 

 tijdvak vijfknobbelig waren en daarna vierknobbelig 

 werden, verbreedden zich bij de tegenwoordige zwijnachtige dieren, 

 vooral bij de echte zwijnen, daardoor dat er rondom de vier hoofd - 

 *& knobbels vele kleine knobbels, zoogenoemde neventepels of bij- 

 tepels, ontstaan. Als de oppervlakte der kiezen door het kauwen 

 afslijt, vormen de hoofdknobbels en bijtepels een enkele groote wrijf- 

 vlakte , zooals bij de plantonetende dieren. De oplossing van den oorspron- 

 kelijk vierknobbeligen tand in vele kleine tepels bereikt , volgens kowa- 

 levsky, haar toppant bij den Phacochoerus. Bij dit dier verlengen de 

 knobbels zich tot pijpjes, on liggen tegen elkander aan, zoodat de 

 geheele tand (vooral de 2^e en 3de kies) uit een bundel email-buizen 

 schijnt te bestaan, die niet tandcemont aan elkander verbonden zijn. 

 Tegelijk met deze veranderiugen der kroon gebeurt er in de tanden 

 van Phacochoerus nog een andere : de wortels van de 2de on 3de kies 

 sluiten zich niet of slechts in hoogen ouderdom , zoodat de twee ach- 

 terste kiezen voortdurend voortgroeiende kiezen worden, 't welk ook 

 een eigenaardigheid van het gebit der plantenetende dieren is. Gelijk 

 bekend is, blijft er bij den volwassenen phacochoerus in elke helft der 

 onderkaak meestal slechts één tand over, die ongewoon lang en hoog 

 is, en slechts op de achterste kies van den olifant gelijkt. Naar de 

 afslijting der kiezen te oordeelen, moet de phacochoerus zijn voedsel 



