DE PALAEONTÖLOGISCHE GESCHIEDENIS VAN DE HOEFDIEREN. 251 



meer door een horizontaal wrijvende beweging der kaken, dan door 

 bijten vermalen , zooals het zwijn ook nog doet. Ook leert ons hot 

 bestudeeren van de hoektanden der zwijnachtige dieren, dat zij oor- 

 spronkelijk zeer klein , bij eenige phacochoerus-soorten zelfs tweewor- 

 telig zijn, en dat zij langzamerhand, hoe meer zij gebruikt werden, 

 hunne wortels verliezen , en tot de voortdurend of permanent vooi t- 

 groeiende slagtanden van onze tegenwoordige zwijnachtige dieren worden. 

 Zij wrijven elkander van weerszijden af, en worden telkens van bin- 

 nen naar buiten vooruit geschoven. 



De tweede onderorde der evenviogerigen , de hal f maant and i- 

 gen ofselenodonten, die in de tegeuwoordige herkauwende 

 dieren hun toppunt hebben , is in de Oude Wereld door meer vormen 

 vertegenwoordigd dan in Noord-Ainerika. Wij willen evenwel de fos- 

 siele fauna van het laatstgenoemde werelddeel het eerst beschouwen , 

 daar zij klaarblijkelijk de oudste is. Wij volgen ook hier weder prof. 



MARSH. 



Zoo ver thans bekend is , verschenen de selenodonten het eerst in 

 het boven- eoceen van het westen . hoewel er duidelijke overgangsvormen 

 tusschen hen en de bunodonten in de dinoceras-lagen van het mid- 

 den-mioceen voorkomen. Dezen behooren tot het geslacht Homacodon, 

 dat zeer na verwant is aan Helohyus , en slechts als een enkele schrede 

 op het pad naar de selenodonten verschijnt. Door een gelukkig toeval 

 is een bijua volledig geraamte van dezen zeldzamen tusschenvorm ge- 

 vonden , en daardoor hebbon wij zijn kenmerken leeren kennen. Er 

 zijn verscheidene soorten van Homacodon bekend; allen van geringe 

 grootte. Deze eerste selenodont heeft vier en veertig tanden, die een 

 bijna geslotene reeks vormen. 



De kiezen gelijkeu zeer veel op die van Helohyus, maar de kronen 

 hebben een min of meer driehoekigen omtrek verkregen, zoodat, als 

 zij afgesleten zijn, het selenodont-model gemakkelijk te herkennen is. 

 De eerste en tweede kies der bovenkaak hebben verder drie afzonder- 

 lijk staande achterste en twee voorste punten, een bijzondere vorm die 

 ook bij de europeescho geslachten Dichobune en Cainotherium voor- 

 komt. Aan eiken voet zijn vier teenen , en de middenvoetsbeenderen 

 zijn gescheiden. De typische soort van dit geslacht was ongeveer zoo 

 groot als een kat. Met Helohyus vormt deze vorm een wel bepaalde 

 familie , die der Helohyiden. 



